Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου
Και αν με ρωτάς πως είμαι και τι κάνω, έχω να σου πω πως μπορώ.
Πως είμαι καλά, πως ξύπνησα το πρωί και μπορώ να κοιτάξω τον ουρανό, ο ήλιος μπορεί να χαϊδέψει το πρόσωπο μου και μπορώ να πάρω τόσο βαθιά ανάσα που να φτάσει μέχρι το τελευταίο κύτταρο του κορμιού μου, μέχρι το πιο κάτω κάτω του στομαχιού μου, μπορώ να περπατήσω πάνω στο χώμα και να λερώσω τα παπούτσια μου, να νιώσω τη θάλασσα πάνω στα δάχτυλα των ποδιών μου, μπορώ να ελπίζω, να χαμογελάω, να ακούω τα κελαηδίσματα των πουλιών, μπορώ να ερωτευτώ, να παθιαστώ.
Μπορώ!
Μπορώ να κατακτήσω τον κόσμο κάνοντας όνειρα, κοιτώντας μακριά έως εκεί που φτάνουν τα μάτια μου και ακόμα παραπέρα, ανοίγοντας το μυαλό μου για νέες περιπέτειες όπως εκείνες των παιδιών, με δράκους και φωτιές στο δρόμο μου μα πάντα να νικώ, πάντα να τραγουδώ εκείνο το σκοπό που μέσα του έχει τη νίκη και μόνο μόνο τη νίκη, τραγουδώντας “λα λα λα” και κλείνοντας τα αυτιά μου μην μπει μέσα τους, μην τα χαϊδέψει ότι άσχημο έφτιαξαν εκείνοι, οι άλλοι, που δεν νιώθουν μα μόνο ξέρουν να σπέρνουν κακία με πρόσωπα αφυδατωμένα από την σκληρότητά τους.
Είμαι καλά γιατί μπορώ.
Μπορώ!
