Γράφει η Άντζελα Καμπέρου
“Ας εκτεθώ του εγωισμού μας δεν αντέχω την παράνοια”, το τραγούδι τα λέει όλα, έχει κολλήσει στο μυαλό μου και δεν λέει να φύγει. Αναρωτιέμαι πόσα λάθη ακόμα μπορώ να κάνω, πόσες λάθος αποφάσεις μπορώ να πάρω, πόσο ακόμα θα βάζω τον εγωισμό και τα πρέπει πάνω από τα θέλω μου. Για πόσο ακόμα εσύ θα βάζεις τον εγωισμό σου πάνω από τα θέλω σου. “Τι νόημα έχουν οι σιωπές όταν τα θέλω σου ουρλιάζουν;”, το βλέπω στον τρόπο που με κοιτάς, στον τρόπο που λάμπει το πρόσωπό σου όταν βρισκόμαστε, στον τρόπο που διακριτικά προσπαθείς να με αγγίξεις για να μην δώσεις πάτημα στα αδιάκριτα βλέμματα. Το βλέπω στον τρόπο που μου μιλάς-όταν μου μιλάς. Προσπαθείς τόσο πολύ να κρύψεις όσα νιώθεις. Ξέρω υπάρχει λόγος. Ναι, αυτοί οι λόγοι, οι τάχα μου σοβαροί λόγοι που κάνουν δυο ανθρώπους να είναι χώρια ,είναι αυτοί που μου τη δίνουν περισσότερο. Πως γίνεται να απαρνείσαι έτσι απλά όσα νιώθεις, όσα θέλεις για μερικά αδιάφορα πρέπει;
Τι πάει να πει πρέπει; Αν δεν το θέλω δεν πρέπει τίποτα. Αν δεν το θέλεις δεν πρέπει τίποτα. Πως αντέχεις να συμβιβάζεσαι με κάτι λιγότερο από αυτό που σου αξίζει; Ήθελα να ξερα ο εγωισμός σου δεν θίγεται με αυτό ή είναι okay επειδή είναι κάτι το οποίο σου παρέχει ασφάλεια; Δεν την θέλω την ασφάλεια αν δεν είμαι μαζί σου. Αφήνεις τον εγωισμό σου να σε ξεπερνά και να σε υποκινεί και δεν βλέπεις καθαρά μπροστά σου. Φοβάσαι να νιώσεις, να αφεθείς, φοβάσαι να είσαι ο εαυτός σου γιατί φοβάσαι μήπως πληγωθείς. Προτάσσεις λοιπόν τον εγωισμό σου μπροστά και προχωράς με βάρκα την ελπίδα γιατί αυτός ο εγωισμός δεν ξέρεις που θα σε βγάλει. Κινείσαι σε άγνωστα πελάγη απλώς και μόνο για να μην δείξεις πόσο ευάλωτος είσαι πραγματικά. Απαρνείσαι τα συναισθήματά σου για να μην σε πουν δειλό και αρκείσαι να ζεις εφήμερους έρωτες σε εφήμερα κρεβάτια προκειμένου να δείξεις πόσο άντρας είσαι.
Απορώ και μαζί μου ώρες ώρες. Πως με έκανες να σε ερωτευτώ ενώ είσαι τόσο δειλός. Απορώ πως με μαγνήτισες από το πρώτο λεπτό ενώ κατάλαβα και ήξερα ότι μαζί σου δεν θα βγει πουθενά. Κάτι η απόσταση κάτι οι συγκυρίες δεν θα τραβούσε το εργάκι και φαινόταν. Παρόλα αυτά το έργο ανέβηκε και οι παραστάσεις του ήταν μετρημένες στα δάχτυλα. Ένα τσιγάρο δρόμος ήταν και τίποτα παραπάνω. Μόνο που το τσιγάρο όταν τελειώσει σβήνει, το μεταξύ μας δεν έσβησε ποτέ. Περίεργο δεν είναι; Να ξέρεις πως κάτι έχει τελειώσει χωρίς να έχει πραγματικά γραφτεί το τέλος; Και για αυτό το άγραφο τέλος ο εγωισμός τα φταίει όλα. Ο εγωισμός που δεν αφήνει τα στόματα να μιλήσουν, να πουν όσα τα μάτια λένε, ο εγωισμός που φωνάζει αντίο και όμως τα μάτια σε κοιτάνε και ψιθυρίζουν θα τα ξαναπούμε…σύντομα. Αυτός ο εγωισμός, ο ανούσιος εγωισμός που έχει καταστρέψει τόσους και τόσους κι ακόμα το μάθημά μας δεν το πήραμε. Αυτός ο εγωισμός που κάνει τους ανθρώπους να παρεκτρέπονται, να κάνουν πράγματα γιατί έτσι υποδεικνύει η υπερηφάνεια τους και όχι γιατί τα θέλουν. Να κάνουν πράγματα για να μην πουν οι άλλοι. Αν φοβάσαι τόσο τι θα πουν οι άλλοι αστούς να ζήσουν τη ζωή σου και κάτσε θεατής σε ένα έργο με πρωταγωνιστή εσένα χωρίς εσένα. Ανούσιε εγωισμέ, ποτέ μου δεν σε χωνεψα.
