Γράφει η Πράξια Αρέστη
Τώρα που είμαι στη θέση σου, σε καταλαβαίνω.
Τώρα που εγώ είμαι αυτή που δε νιώθει, σε νιώθω.
Ήμουν αδικαιολόγητη που ζητούσα από σένα αυτό το κάτι παραπάνω.
Ήμουν αδικαιολόγητη που νευρίαζα όταν δε μου έστελνες, όταν ξεχνούσες τι λέγαμε, όταν ενώ καταλάβαινα ότι είμαι κάτι έκτακτο στη ζωή σου, επέμενα να γίνω μόνιμη και σταθερή.
Που ενώ έβλεπα ότι δεν είσαι ερωτευμένος μαζί σου, ήθελα να νιώθεις όπως εγώ.
Δε σε άντεχα γιατί δεν ένιωθες, δε με άντεχες γιατί ένιωθα.
Και τώρα που είμαι εγώ στη θέση σου, τώρα που μου κάνουν τα ίδια παράπονα, δεν ξέρω πώς να το χειριστώ και πώς να καταφέρω να είμαι σωστή απέναντι σε έναν άνθρωπο που με θέλει τόσο υπομονετικά και τρελά.
Τον συμπαθώ, μου αρέσει, με κάνει να αισθάνομαι ωραία, με κολακεύει και με ενθουσιάζει η παρουσία του και περνάει από το μυαλό μου ξυστά κάποιες ώρες της ημέρας. Ίσως αυτά να τα ένιωθες κι εσύ για μένα.
Δε με νοιάζει και τόσο αν θα μείνει ή αν θα φύγει. Δεν καιγόμαι να τον δω. Δεν σκέφτομαι συνεχώς τρόπους να περάσουμε μαζί χρόνο. Δεν έχω διάθεση να του μιλάω και πολύ ή να του λέω πολλά. Δε θυμάμαι το ζώδιό του, πότε γεννήθηκε κι άλλες βασικές πληροφορίες που το μυαλό προσπέρασε αυτόματα.
Είναι ένας υπέροχος άνθρωπος και θα είμαι τυχερή για όσοα θα είναι στη ζωή μου, όμως, δε θέλω να περνάει τα όρια. Αν τύχει θα τον δω. Αν όχι δε θα μου κάνει καμία διαφορά. Θα τον ψάξω κάποιες στιγμές που θα νιώθω ότι χρειάζομαι σεξ και μετά θα μου περάσει.
Θα τον ξεχάσω πάλι, μέχρι την επόμενη φορά. Δε σκέφτομαι τι κάνει, αν είναι με άλλη, πως περνάει τις νύχτες του. Σπάνια. Δε σκέφτομαι αν χρειάζεται κάτι, πώς νιώθει για μένα και τι θα γίνει με μας.
Δεν μπορώ να του δώσω όλα τα κομμάτια του εαυτού μου. Δεν μου βγαίνουν φυσικά κάποια πράγματα. Δε θα ζητήσω το φιλί του, ούτε το σώμα του κολλημένο στο δικό του. Θα είναι απλά μια σωματική ικανοποίηση χωρίς πολλά πολλά.
Κάποτε σκέφτομαι μόνο πόσο καλός είναι. Πώς να μην τον πληγώσω. Κάποτε από τύψεις μπορεί να του μιλήσω ή για να σε βγάλω από το μυαλό μου ή όταν βαριέμαι και δεν έχω τι να κάνω. Είναι απλά κάποιος στη ζωή μου που σπάζει τη ρουτίνα. Όμως ποτέ δε θα τον ερωτευτώ. Όσο ωραία κι αν περνάω μαζί του, όσο κι αν μου δίνει όλα όσα ονειρεύτηκα.
Τώρα που μεταξύ μας τελείωσε κι άφησα κάποιον άλλον να μπει στη ζωή μου, μπορώ να σε δω πιο καθαρά. Μπορώ επιτέλους να σε αποκρυπτογραφήσω. Δεν ήσουν τόσο κακός τελικά. Εγώ σε έκανα κακό που ζητούσα να μπω στο μυαλό σου όταν δεν ήμουν καν στην άκρη του. Φρόντιζα συνεχώς να σε θυμίζω για την παρουσία μου, γιατί φοβόμουν μη με ξεχάσεις. Μη με αφήσεις.
Γινόμουν κουραστική για σένα γιατί δε με ήθελες και τόσο, δε σε ένοιαζε τόσο. Από την άλλη όταν αγαπάς δεν μπορείς να ζεις με το λίγο. Μακάρι να μπορούσα να χειριστώ όσα ένιωθα για σένα. Προσπάθησα πολλές φορές. Νόμιζα ότι έβρισκα τον τρόπο, όμως, μετά από λίγες μέρες η αδιαφορία σου με έσπαζε και πάλι.
Δε θα γίνω, όμως, σε καμία περίπτωση εσύ. Δε θα γίνω η αίτια να περάσει άνθρωπος αυτά που πέρασα εγώ. Αν μου δίνει ένα θα του δίνω δύο. Αν νιώθει ανασφάλειες θα τον καθησυχάζω. Αν με ψάχνει θα του απαντώ. Αν τον βασανίζουν σκέψεις, θα τον ηρεμώ.
Θα τον αφήσω να με αγαπάει όπως ξέρει όμως, πάντα θα είμαι μαζί του ειλικρινής. Μπορεί να μην είμαι ερωτευμένη, όμως, θα του δώσω ό,τι κομμάτι του εαυτού μου μου απέμεινε και για όσο μείνει θα φροντίσω να είναι χαλαρός, σίγουρος για μένα κι ευτυχισμένος.
