Γράφει η Ιωάννα Ντρε
Είμαι παράξενος άνθρωπος φίλε μου.Το γνωρίζω καλά αυτό.Δε περιμένω κανέναν να μου το επιβεβαιώσει. Το αισθάνομαι. Το βλέπω. Βλέπω ότι είμαι διαφορετική από πολλούς.
Η εξαίρεση σε κανόνες και θεωρίες.
Εκεί που οι άλλοι σταματάνε εγώ ξεκινάω.
Όταν οι άλλοι μιζεριάζουν και κλαίγονται για τη μοίρα τους και τη ζωή εγώ χαμογελάω και όχι γιατί η δική μου μοίρα είναι καλύτερη από των άλλων.
Μπορεί να μην είναι αλλά όσο στροβιλίζεσαι γύρω από προβλήματα τόσο αυτά φουντώνουν κι όσο τα μελετάς τόσο αυτά ριζώνουν μέσα σου και δε σε αφήνουν σε ησυχία κι εγώ δε θέλω να τα φιλοξενώ στις σκέψεις μου.
Όταν χαμογελάω και κάποιες φορές αφήνομαι και γελάω χωρίς να με νοιάζει τίποτα αυτό τα σπρώχνει ένα βήμα πίσω τα προβλήματα και ανακουφίζομαι και προχωράω για εκεί που πάω κι ας μη φτάσω ποτέ. Εγώ θα εξακολουθώ να πηγαίνω μπροστά.
Όταν οι άλλοι λένε ψέματα και προσπαθούν να κουκουλώσουν αλήθειες εγώ λέω αλήθειες για να καθαρίζω το τοπίο γύρω μου. Θέλω να βλέπω καθαρά για να “μη σκοντάφτω σε ύπουλες λακούβες”.
Όταν οι άλλοι ντρέπονται ή φοβούνται να πουν την άποψή τους ή τα θέλω τους εγώ τα λέω και καμαρώνω γι αυτά κι ας βλέπω ότι είναι αντίθετα από των άλλων. Καμαρώ όχι γιατί ξεχωρίζω αλλά γιατί υπερασπίζομαι και εκφράζω αυτό που είμαι,απλά.
Όταν οι άλλοι διστάζουν να ζήσουν εγώ τολμάω και όχι γιατί είμαι ο σούπερ ήρωας ή ο μάγκας της παρέας αλλά γιατί η ζωή είναι για να τη ζεις και όχι να τη σκέφτεσαι.
Γιατί εγώ θέλω να χορταίνω στιγμές. Θέλω να ανακαλύψω τη ζωή. Να ονειρεύομαι να φτάσω στο φεγγάρι, να το φωνάζω κι ας με λένε τρελή και στο τέλος ας καταφέρω να φτάσω ακόμα και πιο κάτω από τ’ αστέρια.
Τουλάχιστον εγώ θα πω πως το προσπάθησα και όχι για τους άλλους αλλά για μένα.
Για σένα να ζεις όχι για τους άλλους. Αλλά να ζεις όχι απλά να συνυπάρχεις κάπου ανάμεσα στον κόσμο.
