Γράφει η Αριάδνη.
Ποτέ δεν έμαθες να διαγράφεις ανθρώπους, από εκείνους τους σημαντικούς σου, τους ξεχωριστούς σου, τους κάποτε δικούς σου. Αρνήθηκες να μάθεις. Σου ήταν αδύνατο να πατήσεις delete σε ένα κομμάτι της ζωής σου, ακόμη κι όταν σε πρόδιδε και σε πλήγωνε κάποιος που αγαπούσες. Αγαπούσες..
Τελικά είσαι σίγουρη ότι πρέπει να καταργηθούν οι παρελθοντικοί χρόνοι του ρήματος αγαπώ. Για σένα το αληθινό αγαπώ υφίσταται μόνο σε ενεστώτα και μέλλοντα, γιατί δεν υπάρχει περίπτωση να σταματήσεις να αγαπάς έναν άνθρωπο ό,τι κι αν σου έχει κάνει. Δεν αίρεται αυτό το συναίσθημα, δεν μπορείς να το εξαφανίσεις.
Είχες προσπαθήσει κάποτε, όπως όλοι μας άλλωστε. Και η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρεις αν απέτυχες επειδή δεν μπορείς να σταματήσεις να αγαπάς ή επειδή δεν θέλεις. Γιατί θυμάσαι στιγμές που θύμωνες και έβριζες και σκεφτόσουν άσχημα γι’αυτόν που σε είχε προδώσει.
Και ήταν εκείνες οι στιγμές που φοβήθηκες περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Ήταν οι στιγμές που φοβήθηκες τον εαυτό σου, αυτό που γινόσουνα, αυτό που σε έκανε ο πληγωμένος εγωισμός σου κι ο θυμός σου. Ήταν τότε που θέριευε το αγρίμι μέσα σου και απειλούσε να σε κατασπαράξει και να σε μετατρέψει σε κάτι ξένο, σε κάτι άσχημο, σε κάτι που δεν ήσουν εσύ, που δεν ήθελες να είσαι.
Και τότε ήταν που αποφάσισες να το παλέψεις. Τότε ήταν που πείσμωσες και αρνήθηκες για χάρη του οποιουδήποτε να χάσεις τον εαυτό σου. Αρνήθηκες να αλλάξεις. Αρνήθηκες να μεταλλαχτείς σε κάτι μίζερο και μικρόψυχο. Δεν θα επέτρεπες στον θυμό σου να κυριαρχήσει πάνω σου.
Δεν ήταν εύκολο, για κανέναν δεν είναι. Δεν γίνεται από την μια στιγμή στην άλλη. Θέλει χρόνο, επιμονή και υπομονή. Θέλει χρόνο για να ανακαλύψεις εκείνους τους μηχανισμούς που θα σου επιτρέψουν να ελέγχεις τις σκέψεις σου. Θέλει επιμονή για να μάθεις να κοντρολάρεις τον θυμό σου. Θέλει υπομονή για να παλεύεις για όσο χρειαστεί.
Όταν το καταφέρεις όμως είναι απίστευτη η ικανοποίηση! Όταν το καταφέρεις το καταχωρείς στις μεγαλύτερες νίκες της ζωής σου. Είναι ένα εσωτερικό παράσημο που καμαρώνεις γι’ αυτό.
Είναι αυτή η σιγουριά που νιώθεις ότι εσύ, το αγρίμι μπορείς να το νικήσεις, ότι είναι του χεριού σου. Και τότε σταματάς να φοβάσαι. Σταματάς να φοβάσαι και αρχίζεις να αγαπάς πιο δυνατά, πιο ουσιαστικά, πιο αληθινά. Και ναι, αυτό το λες και ευτυχία!
