Γράφει η Πράξια Αρέστη
Λίγα είναι αυτά που η δυνατή θέληση του ανθρώπου δεν μπορεί να πετύχει.
Εχω, όμως, πια καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η ζωή είναι θέμα πιθανοτήτων και τύχης. Σαν τζόγος. Και κάθε πράξη, κάθε επιλογή του παρόντος, χωρίς να το ξέρουμε επηρεάζει ένα κομμάτι από το μέλλον μας.
Λάθη, όμως, θα κάνουμε πολλά. Το θέμα δεν είναι πόσες φορές θα πέσουμε και θα πληγωθούμε. Το θέμα είναι πόσο δυνατά θα ζήσουμε κάθε στιγμή της ζωής μας.
Όσο μεγαλώνω τόσο πιο πολύ κατανοώ ότι το μεγαλύτερο μου πρόβλημα είναι ο χρόνος.
Θα ήθελα κι άλλο χρόνο.
Οχι χαμένο χρόνο, όχι χρόνο για να αράξω και νάά ξεκουραστώ αλλά χρόνο ουσιαστικό.
Χρόνο να μπορέσω να κάνω όλα αυτά που αρχίζω και ποτέ δεν καταφέρνω να τελειώσω.
Πειρσσότερο χρόνο στην καθημερινότητά μου με ανθρώπους που αγαπώ, νιώθω και γελώ.
Περισσότερο χρόνο να χαζεύω τη θάλασσα κι αυτούς που αγαπώ.
Αυτό που με πνίγει είναι που σπάνια πλέον βρίσκω αυτό το χρόνο.
Όσο μεγαλώνω, παρατηρώ ότι τόσο πιο γρήγορα έρχονται τα γενέθλιά μου κάθε χρόνο.
Και κάνοντας μία ανασκόπηση του χρόνου βλέπω εκκρεμότητες κι ανεκπλήρωτες επιθμίες και όνειρα , άλλα μικρά κι άλλα μεγάλα, να στιβάζονται σε μια ακρή του μυαλού μου.
Κάτι φιλιά που έμειναν στη μέση, κάτι καφέδες με φίλους που δεν ήπια ποτέ. Κάτι κείμενα που δεν ολοκληρώθηκαν ποτέ, κάτι υποσχέσεις και προσωπικά στοιχήματα που δεν πρόλαβα να κερδίσω.
Κι είναι πάντα μια ανεκπλήρωτη ευχή που υπομονεύει μια θλίψη μέσα μου.
Να έρχεσαι πιο σύχνα, να μου μιλάς, να μην τσακωνόμαστε και να περνάνε τόσες μέρες χωρίς εμάς…
Η ζωή είναι μικρή, μα οι στιγμές μεγάλες
