Γράφει η Ιωάννα Ντρε
Έμεινα μόνη για καιρό. Εγώ παρέα με τη μοναξιά μου. Ήταν η μόνη φίλη που είχα. Πιστή μου φίλη που την έβρισκα πάντα στην ίδια γωνία που την άφηνα να με περιμένει.
Από επιλογή πολλές φορές την πλησίαζα και έμενα μαζί της ακόμα κι όταν είχα την εναλλακτική να είμαι με κάποιον δίπλα μου.
Ξέρεις γιατί; Γιατί δεν έμαθα να είμαι με ανθρώπους δήθεν, να κάθομαι μαζί τους απλά και μόνο για να μην είμαι μόνη, γιατί δεν έμαθα να κάνω εκπτώσεις και συμβιβασμούς στα θέλω μου όταν είναι αντίθετα από του άλλου, γιατί αν δε με γεμίζει ένας άνθρωπος δε μένω να σπαταλήσω το χρόνο μου και τον δικό του άδικα και να παίξω με τη ψυχή του. Όχι γιατί δε μπορούσα.
Αυτό είναι το μόνο εύκολο. Να έχεις έναν να χρησιμοποιήσεις για το συμφέρον σου ενώ αυτός θέλει πραγματικά να είναι με σένα. Δε το έκανα όμως γιατί η ψυχή του καθενός δεν είναι παιχνίδι για να παίζουμε όποτε θέλουμε και όταν βαρεθούμε να το πετάμε.
Είναι δύσκολο να συνυπάρχεις με τη μοναξιά, το γνωρίζουμε όλοι. Αλλά πρέπει να την προτιμάς όταν δεν είσαι σίγουρος για το τι θες, όταν δε σου αρέσει όπως σου φέρονται, όταν δεν είσαι χαρούμενος με κάποιον ή όταν δεν έχεις απέναντί σου αυτό που θα ήθελες να έχεις για να είσαι οκ. Πολλές φορές ούτε με τη μοναξιά είσαι χαρούμενος όμως καλύτερα με κείνη μέχρι να βρεις αυτό που σου ταιριάζει. Μη την αποφεύγεις.
Δε τα πάει καλά με όλους και οι περισσότεροι τη φοβούνται αλλά αφού βλέπεις ότι μπορούν κι άλλοι να την αντέξουν μπορείς κι εσύ.
