Γράφει η Λιάνα
Κι αυτό που τελικά μετράει απέναντι σ’ όλες τις δυσκολίες, στις αντιξοότητες, στον φόβο, είναι το πόση δύναμη μένει στον καθένα μας, για να χτίσουμε τείχη ενάντια στα δεινά. Για να περιχαρακώσουμε την ελπίδα, παλεύοντας με κάθε μας ανάσα.
Κι ο αγώνας μας μπορεί να πετύχει, μόνο αν γεμίσουμε κάθε πτυχή αυτής της σκατοζωής, αυτού του σκληρού κόσμου με αγάπη. Να γίνουμε αρωγοί σε όσους παλεύουν για το καλό, για το φωτεινό αύριο. Ένα μικρό κομμάτι απ’ την ψυχή του καθενός μας, σε αρμονία και ένωση, θα μας κάνει ανίκητους.
Όλα ξεκινούν και τελειώνουν στον άνθρωπο. Όταν ο άνθρωπος βγάζει από μέσα του την αγνότητα του, όταν πολλά χέρια πιαστούν σφιχτά, όταν όλοι γίνουμε γροθιά, τότε κι ο ίδιος ο Θεός, θα νιώσει επιτέλους, πως μέσα μας δεν κρύβουμε μόνο την ασχήμια. Πως μέσα μας χτυπάει μια καρδιά, που ονειρεύεται και ματώνει για το σωστό.
Η ελπίδα κρύβεται στον άνθρωπο. Η νίκη ή η ήττα κρύβεται στον άνθρωπο. Και όλοι μας, όταν οι ώρες και οι στιγμές που ζούμε, μετατρέπονται σε εφιάλτες, χρωστάμε στους εαυτούς μας και ο ένας στον άλλον, να ξορκίσουμε το κακό, να αμυνθούμε, να γίνουμε αδιαπέραστοι και ασπίδες. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή που οι φωνές μας θα ενωθούν σ’ ένα εκκωφαντικό τραγούδι αγάπης και σύμπνοιας, το κάθε τέρας που μας καταδιώκει, θα τρομάξει και θα χαθεί…
Σε εμάς κρύβεται η ελπίδα..
