Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου
Αν μη τι άλλο, μεγαλώσαμε και μάθαμε να ξεχωρίζουμε τα παραμύθια της γιαγιάς από την πραγματικότητα.
Μας άρεσε να ακούμε παραμύθια, μας άρεσε πολύ!
Γιατί;
Γιατί ερωτευτήκαμε και αγαπήσαμε και θέλαμε σαν τρελοί αυτό το υπέροχο, δωρεάν αίσθημα.
Έρωτας αγάπη μου, έρωτας!
Κλείσαμε τα μάτια μας και κάναμε πως δεν βλέπαμε και όλα αυτά για χάρη του φίλε μου, για χάρη δική του.
Πέσαμε, πονέσαμε, κλάψαμε και σπάσαμε σαν γυαλί πάνω σε καυτό μάτι.
Όχι όμως άλλο.
Τώρα θέλουμε μόνο την αλήθεια σου, μόνο καθαρά και πραγματικά συναισθήματα και όχι βολεμένες καταστάσεις.
Η δικιά σου ιστορία μπορεί να είναι καλά καμωμένη μέσα στο μυαλό σου αλλά σίγουρα δεν συνάδει πια με τη δική μου.
Δεν το τρώω το παραμύθι σου πια όσο και να το χρυσώνεις, όσο όμορφα και αν μου το πασάρεις.
Ένα παραμύθι καλά φτιαγμένο, μένει για πάντα παραμύθι, έως ότου το δεις και το κατεβάσεις από την παλιά σκονισμένη βιβλιοθήκη.
Από κάπου θα μπει μια αχτίδα φωτός και θα πέσει επάνω του.
Ντύσε το με τα πιο πολύτιμα χρυσάφια του κόσμου, ότι και να κάνεις θα φανεί, τα μάτια άνοιξαν πια και βλέπουν πιο καθαρά από ποτέ.
Πάνε πια τα παραμύθια δίχως τέλος…
Τέλος!
