Γράφει η Ειρήνη Σταυρακάκη
Μια απροσδιόριστη μελαγχολία αγγίζει τα φτερά μου τις νύχτες. Κάθε φορά που πάω να κλείσω τα μάτια, νιώθω ελαφριά τσιμπήματα στη συνείδησή μου, στη σκέψη μου. Δεν υπάρχει αιτία, δεν υπάρχει αφορμή. Μια ευαίσθητη ψυχή πάντα ταρακουνιέται, ποτέ δεν εφησυχάζεται, κάτι της λείπει, κάτι πάει στραβά με κείνη και με τον κόσμο γύρω της.
Σε ένα κόσμο σκληρό, που μυρίζει σκουριά και θλίψη, της είναι δύσκολο να σηκώσει ανάστημα και να χαμογελάσει. Να πάρει τα πάνω της και να νιώσει τη δύναμη, την αγάπη που κυλάει ολόγυρα στη φύση.
Οι ευαίσθητες ψυχές λατρεύουν τη φύση. Είναι ο χώρος που κελαηδούν τα όνειρα, που ξεδιψούν οι σκέψεις και τρέμουν τα χείλη. Το χώμα στα γυμνά πέλματα, τα ξερά φύλλα μπλεγμένα ανάμεσα στα μαλλιά. Λερωμένα χέρια από χόρτα ξερά που αγκαλιάζουν τη σκόνη. Απόλυτη αρμονία. Ζεις απλά για να ζήσεις, να νιώσεις τις στιγμές σου σαν να ναι αιώνες. Πευκοβελόνες σού τσιμπούν τα δάχτυλα των ποδιών και ξυπνάς απ’ τη μέθη. Μια μέθη γλυκιά που σου αφήνει τη ζάλη και δε θες να ξυπνήσεις.
Κι όμως κάποια στιγμή πρέπει να ξυπνήσεις. Πρέπει να το κάνεις. Ο κόσμος των ανθρώπων είναι εκεί και σε περιμένει. Πήρες ανάσες από την ενέργεια της φύσης. Καιρός να χαμογελάσεις κι εκεί, ανάμεσα στους ανθρώπους. Μην τις φοβάσαι τις σχέσεις. Θα σκοντάψεις, θα πληγωθείς, θα ραγίσεις. Θα σηκωθείς όμως και πάλι. Θα είσαι πιο δυνατός, όπως και τότε στη φύση. Το χαμόγελό σου θα έχει το άρωμα της μέθης εκείνης που σε έκανε τότε να ξεχάσεις και να νιώσεις μοναδικός. Είναι η αδρεναλίνη που καίει τις φλέβες σου και θες να πετάξεις πάνω απ τον ορίζοντα, πάνω από καθετί που αγγίζει την ανθρώπινη προσδοκία.
Και ο χρόνος; Ο χρόνος είναι εκεί, δε θα σε περιμένει. Θα θέλει να τρέξεις κι εσύ. Να πας πιο πέρα από κει που φαντάζεσαι, να κάνεις την αλήθεια σου να λάμψει, όπως και τότε….
