Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Στα πόσα “αν”, θα κουραστείς;
Στις πόσες λέξεις θα εγκαταλείψεις;
Λόγια, λέξεις, υποθέσεις, όλα εύκολα και γρήγορα.
Στις πράξεις χάσαμε την ουσία.
Αδιάφοροι άνθρωποι, περαστικοί, που δεν αντέχουν μια στιγμή να μη μιλούν.
Αδιάφοροι άνθρωποι, περαστικοί, που δεν αντέχουν μια στιγμή να μη γεμίζει ο χώρος θόρυβο.
Λόγια.. λόγια.. λόγια..
Ειπωμένα εύκολα κι αδιάφορα.
Αδιάφανοι άνθρωποι, φοβισμένοι μην τυχόν και δεις την αλήθεια τους.
Μην τυχόν και δεις ότι είναι τρωτοί, ευάλωτοι, με αισθήματα.
Μην τυχόν και δεις ότι υπάρχουν και στιγμές που δεν χαμογελούν προβαρισμένα.
Μην τυχόν και δεις πως είναι άνθρωποι!
Στα πόσα “αν” θα κουραστείς;
Στους πόσους φόβους θα παραδοθείς;
Κοιτάς τη φωτιά και θες να πέσεις μέσα της..
Να καείς σ’αυτό που κάποιοι τρελοί ονόμασαν έρωτα.. και δεν μπόρεσαν ποτέ να τον περιγράψουν με λέξεις.
Κοιτάς τη φωτιά, κοιτάς και τα σημάδια τους και τα ζηλεύεις.
Θες κι εσύ να νιώσεις πώς είναι..
Όχι να ακούσεις, όχι να πεις.. να νιώσεις!
Πλησιάζεις τη φωτιά, σε ζεσταίνει, σε αγγίζει..
Μόνο που τώρα, πρέπει να αποφασίσεις αν θα της παραδοθείς ή αν θα σε προδώσεις άλλη μια φορά.
Τώρα, θα πρέπει να τολμήσεις να το νιώσεις.. ή θα αρκεστείς, να ακούς γι’αυτό και να ζηλεύεις τα σημάδια που χαράζονται πάνω της.
