Γράφει η Ηρώ Αναστασίου.
Σε λάτρεψα τόσο απόψε.
Σε λάτρεψα χωρίς να σκέφτομαι τη μορφή σου.
Σε φίλησα χωρίς να σε αγγίξουν τα χείλη μου!
Σε παρατήρησα χωρίς μάτια ή φως.
Μα πώς είναι δυνατόν να μη σε φιλάω;
Σε φίλησα τόσο πολύ που μάτωσαν τα χείλη μου.
Σ’αγάπησα απ’την αρχή, όπως μ’αγαπάς κι εσύ.
Κάθε μέρα και πιο πολύ.
Κάθε νύχτα που περνάει πονάνε οι σκέψεις μου μακριά σου.
Πονάει το κορμί μου χωρίς την αγκαλιά σου.
Ρημάζονται οι φλέβες μου στην απουσία σου.
Μα όταν θα φτάσεις στην αγκαλιά μου θέλω να φιλήσεις το χαμόγελο μου, αυτό που λατρεύει την ψυχή σου.
Αυτό που μετράει τις ώρες για νά’ρθει κοντά σου.
Γιατί είμαι ένα κομμάτι από εσένα.
Ένα κομμάτι που πάντα αλυχτάει στο άγγιγμα σου.
Γιατί ένα κομμάτι μου θα είναι πάντα δικό σου.
Είναι όλο αυτό που μ’έκανες να νιώσω, είναι αυτό που μ’έκανες να αγαπήσω.
Είναι αυτό που θα ξυπνάει μαζί σου κάθε πρωί, είναι αυτό που θα μυρίζει τ’ άρωμά σου.
Είναι αυτό που θα μπαίνει μέσα στο κορμί σου και θα γδέρνει τον πόθο σου.
Είναι αυτό που θα ρέει στο αίμα σου, που θα βράζει μέσα στις φλέβες σου.
Είναι αυτό που θ’ακουμπάει πάνω στα χείλη σου και θα σου αφήνει τ’όνομα του έρωτά μου.
Είναι το κομμάτι που θα μείνει αιώνια δικό σου!
