Γράφει η Κική Γιοβανοπούλου
Μην κοιτάς τι δείχνω. Μην κοιτάς τι λέω. Μην κοιτάς που παριστάνω την άνετη και που βροντοφωνάζω σε όλους ότι δεν με νοιάζεις πια.
Μην κοιτάς το λαμπερό μου χαμόγελο και τα δυνατά μου γέλια. Μην κοιτάς που τα βράδια βγαίνω και διασκεδάζω με παρέες, δείχνοντας ότι αδιαφορώ για σένα. Μην κοιτάς αυτό που φαίνεται…
Όλη μου η αλήθεια υπάρχει στα ξεχειλισμένα από αποτσίγαρα τασάκια, μπροστά στο παράθυρο κάθε ανατολή. Όλη μου η αλήθεια, υπάρχει στα άηχα ουρλιαχτά που βγάζω καθισμένη στο πάτωμα, όταν σπαράζω στη σκέψη σου. Όλη μου η αλήθεια υπάρχει στα αμέτρητα βράδια που ξενύχτισα αγκαλιά με τη φωτογραφία σου.
Πες το εγωισμό, πες το φόβο, πες το δειλία, πες το όπως θες! Δεν μου άφησε επιλογή το “φεύγω” σου. Αρνήθηκα να τρέξω πίσω σου, σε μια προσπάθεια να περισώσω ότι μπορούσα απ’ την αξιοπρέπειά μου. Και τα κατάφερα! Κατάφερα απ’ την πρώτη στιγμή να μη δείξω σε κανέναν τον πόνο, τον θρήνο, την απόγνωσή μου. Κατάφερα να πείσω τους πάντες ότι δεν μ’ άγγιξε αυτός ο χωρισμός…
Επέλεξα να καταπίνω την αλήθεια μου με τον καπνό που καίει τα πνευμόνια μου. Με τα φτηνά ποτά που πίνω, δήθεν χαμογελαστή. Επέλεξα να καταπίνω την αλήθεια μου. Μια αλήθεια που δεν βρίσκεται σ’ ότι βλέπεις, αλλά σε όλα τα μηνύματα που έγραψα για σένα και που ποτέ δεν πάτησα αποστολή.
