Γράφει η Ηρώ Αναστασίου.
Πες μου ένα παραμύθι, σαν αυτά που διαβάζαμε τα Χριστούγεννα κάτω απ’το δέντρο.
Αυτό που μύριζε κανέλα απ’τα μελομακάρονα μες στο σπίτι, πασπαλισμένο με μπόλικη άχνη απ’τους κουραμπιέδες για να είναι γλυκό στην άκρη της ψυχή μας.
Πες μου αυτό που ταίριαξε στην καρδιά μας και ακόμη χτυπάει ατέρμονα.
Έστω πες μου ένα παραμύθι απ’αυτά που λέγαμε στα παιδιά για να κοιμούνται, απ’αυτά που έχουν πάντα ωραίο τέλος.
Πες μου ένα παραμύθι να κοιμηθώ και να ξυπνήσω στην αγκαλιά σου ξανά και ξανά.
Ένα παραμύθι θέλω για να διαβάζω ανάποδα τον κόσμο.
Ένα παραμύθι απ’αυτά με την αιώνια αγάπη.
Αυτό που θα ζω στην αγκαλιά σου για πάντα.
Αυτό που θα μυρίζει το άρωμα του κορμιού σου μέσα μου.
Μου λείπεις πολύ, αλλά θα διασχίσω πολλά χιλιόμετρα για να βρω το παραμύθι μας.
Αυτό που αισθάνομαι πάντα στην αγκαλιά σου.
Το δικό μας παραμύθι δεν θά’χει τέλος.
Αυτό που μας λέει πως μια μέρα θα βρούμε μια όαση μαζί.
Έλα να μου το πεις πριν κλείσει ο χρόνος.
Δεν θέλω να με βρουν οι γιορτές μακριά σου.
Κοντά να μου ψιθυρίζεις στο αυτί το παραμύθι που έχει την μορφή και το όνομά μου.
Αυτό που θα λέει το “για πάντα μαζί”!
