Γράφει η Ιωάννα Ντρε
Κοίτα που φτάσαμε. Να με βλέπεις να φεύγω και να μη με σταματάς. Τόσο ήταν τελικά. Η αγάπη μας μέτρησε κάποιους μήνες. Παίξαμε και χάσαμε. Το εγώ σου μας χώρισε το χεις συνειδητοποιήσει; Δεν έφταιξε τίποτε άλλο. Ούτε οι επιλογές μας, ούτε οι συνθήκες, ούτε κάτι από αυτά, παρά μόνο εσύ. Το ότι το εγώ σου μπήκε πιο πάνω από το εμείς.
Γύρνα πίσω όσο είναι νωρίς. Γύρνα πίσω να ξανά ήμαστε όπως πρώτα, να συνεχίσουμε από κει που το αφήσαμε. Άραγε με σκέφτεσαι καμιά φορά; Σου λείπω καθόλου; Εμένα πάντως μου λείπεις πολύ και σ’ αγαπάω ακόμα.
Αναρωτιέμαι που να ‘ σαι τώρα που η μοναξιά με έχει περικυκλώσει. Που να ‘σαι τώρα που η θλίψη με έχει χαντακώσει. Μιλάς για μένα ή με έχεις ξεπεράσει; Μήπως έχεις κάνει μια νέα αρχή στη ζωή σου με κάποια άλλη και μένα απλά με διέγραψες; Με ενοχλεί ακόμα και η σκέψη ότι αγγίζεις μια άλλη γυναίκα.
Είμαι μισή μακριά σου, όμως εσύ δε το υπολόγισες αυτό. Απέραντη η απουσία σου εδώ που με άφησες και είσαι τόσο εγωιστής που δε κάνεις ένα πισωγύρισμα να δεις τι απέμεινε από τη φυγή σου. Πρέπει να το πάρω απόφαση, να πορευτώ μόνη πλέον. Να κουκουλώσω αναμνήσεις, να σκεπάσω τα συναισθήματά μου και να μαζέψω τα κομμάτια μου να προχωρήσω.
Γιατί δε γίνεται αλλιώς, η ζωή είναι μπροστά και με περιμένει. Πρέπει να στηριχτώ στα πόδια μου, να κουβαλήσω την εμπειρία που είχα μαζί σου και να κοιτάξω ευθεία. Γιατί μια ακόμα ματιά προς τα πίσω θα με εμπόδιζε στο να κάνω βήματα μπροστά.
