Γράφει η Μαρία Κυπραίου
Θυμάσαι εκείνο το τραγούδι που τραγουδούσαμε δυνατά στο αυτοκίνητο; Εκείνες τις ψηλές νότες που δεν κατάφερα ποτέ μου να πιάσω και κατέληγαν σε παραφωνία; Τότε δεν ήταν που έκλεινες τα αυτιά σου για πλάκα και γελάγαμε δυνατά με τις τσιρίδες μου;
Εκείνες οι νότες, εκείνη η μελωδία και αυτοί οι στίχοι. Αυτοί οι στίχοι έχουν μείνει χαραγμένοι στο μυαλό μου για πάντα, όχι γιατί μου άρεσε τόσο πολύ το τραγούδι αλλά γιατί το τραγουδούσαμε μαζί. Στο αμάξι, στο δρόμο, στο σπίτι αλλά πάντα μαζί. Όταν έπαιζε θυμάμαι, μου έπιανες το χέρι και με κοίταγες στα μάτια, γιατί ήξερες πως ήταν μόνο δικό μας, μόνο για μας.
Ήταν βλέπεις το σήμα κατατεθέν της σχέσης μας, το αγαπήσαμε, μίλαγε στον έρωτα μας. Όταν όμως οι δρόμοι μας χώρισαν τίποτα δεν ήταν το ίδιο. Δεν άντεχα να ακούω ούτε τη μελωδία, ούτε τίποτα που να σε θυμίζει. Γιατί σε θύμιζε και μαζί με εσένα μπορούσα να θυμηθώ όλες εκείνες τις ξέγνοιαστες και όμορφες στιγμές μας.
Όσο όμως ο καιρός πέρναγε δεν άλλαζα πια σταθμό, άφηνα το τραγούδι να παίξει από την αρχή μέχρι το τέλος. Δεν με πειράζει πια. Ίσα ίσα που μου αρέσει να σε φέρνω στη θύμηση μου που και πού, στο μυαλό μου, κάπου γαληνεύω. Πολλές φορές έπιασα τον εαυτό μου να το ακούω και να γελάω γιατί θυμάμαι πως γέλαγες μαζί μου και μετά με αγκάλιαζες τρυφερά. Άλλες φορές πάλι στο άκουσμα της μελωδίας απλά ανατριχιάζω γιατί, δεν ξέρω, ίσως να θέλω λίγο ακόμα από εκείνο το μαζί.
Τώρα πια όμως είμαι σίγουρη πως αυτή η μελωδία που λάτρεψα και λατρεύω είσαι εσύ και μόνο εσύ και για πάντα θα είσαι εσύ. Το τραγούδι αυτό θα μας ενώνει πάντα και το ξέρεις. Θα είσαι για πάντα εκείνο το τραγούδι που με κάνει να σε σκέφτομαι!
