Γράφει η Μαρία Κυπραίου
Ανάθεμα σε όλα όσα πίστεψες και φύγανε μέσα από τις παλάμες σου.
Aνάθεμα στους έρωτες που σε καταστρέψανε.
Ανάθεμα στα όνειρα που άφησες στην άκρη γιατί κάτι στάθηκε εμπόδιο στην πραγματοποίηση τους.
Ανάθεμα στον υπολογιστή που ανοιγοκλείνεις στις 2 τα ξημερώματα νομίζοντας πως κάτι θα γράψεις και απόψε, μα οι σκέψεις γίνονται κουβάρι, τα συναισθήματα μπλέκονται με μανία στο μυαλό σου, οι αγάπες και οι έρωτες σου, τα απωθημένα και το όνειρα σου.
Κλείνεις τον υπολογιστή μα σε 5 λεπτά ακριβώς τον ξανανοίγεις. ”Θα τα καταφέρω” προφέρεις δειλά, ”θα ξεμπλέξω το κουβάρι με τις σκέψεις μου, θα ανοίξω την ψυχή μου μπροστά σε αυτή τη μαλακία, θα με καταλάβει που να πάρει. ”
Τον ανοίγεις ξανά, ανάθεμα την ώρα , μα ότι έχεις να του πεις πάλι ξεχνιέται. Τον κλείνεις με μανία και ξεκινάς τα κλάματα, κλάμα με αναφιλητό για όλα, για τη ζωή σου, για όλα.
Με το τσιγάρο στο χέρι λες ” τίποτα πάλι, πολύ μπερδεμένη και σήμερα”.
Ανάθεμα την ώρα και τη στιγμή που βρέθηκε στο δρόμο μου, ανάθεμα όλους εκείνους που με πλήγωσαν, έφυγαν και έμειναν. Κανένας οίκτος στα συναισθήματα, καμία λογική σκέψη, μόνο πληγές.
Εντάξει, τη βγάλαμε και σήμερα την πίκρα μας. Αντέξαμε και αυτό το χαστούκι, πονέσαμε και δεν το ξεπεράσαμε.
Βαριά τα λόγια και σήμερα, ανάθεμα.
Αύριο όμως, ίσως είναι μια άλλη μέρα, πιο καλή.
Αύριο ίσως νιώθω καλύτερα απέναντι σου, πιο γαλήνια, πιο εγώ. Αύριο ίσως να μη μου βγάλεις το χειρότερο μου εαυτό , να μην κλειστώ άλλη μια μέρα σε τέσσερις τοίχους.
Ανάθεμα να μην μπορώ να ξεπεράσω μια δυσκολία.
Ανάθεμα που περιμένω ένα νέο φως να με βγάλει από τα σκοτάδια μου και σήμερα.
