Γράφει η Άρτεμις Πολυκάρπου.
Σήμερα, μετά από 3 χρόνια, πήγα ξανά στο κοιμητήριο. Θέλω να είμαι δίκαιη απέναντί σας. Τον μόνο δικό μου άνθρωπο που αποχαιρέτησα, ήταν ο πολυαγαπημένος μου παππούς. Δεν ξέρω τι σημαίνει να χάνεις γονιό, σύντροφο, παιδί, αδελφό ή έναν αγαπημένο φίλο.. Λίγο πολύ, όλοι βιώσαμε έναν θάνατο στην ζωή μας.
Τολμώ να γράψω για την λέξη αυτή γιατί σήμερα μου θύμισε ξανά τι σημαίνει ζωή. Παρατηρείς και βλέπεις πως κανένας δεν ξέρει την ώρα που θα φύγει ή ποια θα είναι η τελευταία φορά που θα αντικρίσει έναν άνθρωπο που αγαπάει. Ξεχνιόμαστε και συμπεριφερόμαστε λες και θα είμαστε αιώνια εδώ.
Τρέχουμε μέσα στην καθημερινότητα ασυνείδητα και αφήνουμε την ουσία για άλλη μέρα. Ίσως η άλλη μέρα να μην έρθει ποτέ. Ο θάνατος μας θυμίζει να αφήνουμε εγωισμούς στην άκρη, να λέμε σ’αγαπώ, να ζούμε τις στιγμές.. να είμαστε 100% εκεί μαζί τους. Να κυνηγάμε τα όνειρά μας, να μοιραζόμαστε εμπειρίες και συναισθήματα. Να μεγαλώνουνε σαν άνθρωποι, όχι ηλικιακά αλλά σε όλη μας την υπόσταση. Αν ήταν εδώ ο άγγελός σου, τι συμβουλή θα σου έδινε για την ζωή σου; Αυτό να κρατήσεις.
Γνωρίζω πως η απώλεια θα είναι πάντα μια ανοικτή πληγή μέσα μας, όσες ζωές και να είχαμε με αυτούς που αγαπάμε, δεν θα ήταν ποτέ αρκετές. Όμως ίσως αυτό να θέλει να μας διδάξει η ζωή. Να κάνουμε αυτή που μας δίνεται να αντιστοιχεί με 100 ζωές. Και όσα δεν προλάβαν να κάνουν, να τα προλάβουμε και όσα όμορφα έκαναν, να τα επαναλάβουμε. Αν παρατηρήσεις τον κόσμο γύρω σου οι απαντήσεις εμφανίζονται μέσα σου.
Πριν φύγει ο παππούς μου, ένα πράγμα με ρώτησε: «Κόρη μου, είσαι ευτυχισμένη; Αυτό θέλω να ξέρω». Είμαι σίγουρη πως όσοι έγιναν Άγγελοι στον ουρανό, αυτό μόνο θα ζητούσαν από την ζωή και αυτό θα ήθελαν να κάνεις. Ό,τι και να ζητάς, κυνήγησέ το σήμερα, μόνο να θυμάσαι τι θα πάρεις στο τέλος μαζί σου. Αιώνια είναι μόνο η ψυχή που κουβαλάς, φρόντισε να την γεμίσεις αγάπη και φως..
