Γράφει η Ειρήνη Σταυρακάκη
Μόνο αναμνήσεις. Αυτό έχω κρατήσει. Τίποτα παραπάνω. Τίποτα λιγότερο. Όμορφες αναμνήσεις με παρεάκια σε ουζερί, δυνατό καρδιοχτύπι στα πρώτα τσουγκρίσματα των ποτηριών. Γέλια στα σοκάκια και στραβοπατήματα στο δρόμο της επιστροφής…
Και τι δε θα ‘δινα να επέστρεφα εκεί πίσω. Πίσω σε κείνες τις στιγμές, που με έκαναν αυτή που είμαι. Χαμόγελο, ευγένεια και λίγη δόση από τρέλα. Τρέλα για όνειρα και μια βαθιά πεποίθηση, πως κάθε στόχο που θα φέρω στο μυαλό, μπορώ παράλληλα να τον κάνω δικό μου. Και όντως, έτσι ήταν τότε, καθετί που έβαζα στο μυαλό ήταν πρόκληση και πολύ σύντομα γινόταν πράξη.
Δε μπορώ να πω πως σήμερα είμαι το ίδιο με τότε. Υπάρχει η ρουτίνα, που με κάνει να ξεχνάω το χρόνο. Κάθε μέρα το ίδιο μοτίβο, τα ίδια πρόσωπα, οι ίδιες σκηνές, κινήσεις προβλέψιμες από τον καθένα, που δε με κρατούν σε εγρήγορση. Όλα έτοιμα για την επόμενη μέρα. Προσπαθώντας να βρω κάποιο κίνητρο να με κρατήσει σε φόρμα, πάντα το χάνω και μια υποχρέωση, ένας συμβιβασμός, με κάνει να ακινητοποιώ τη φαντασία και να μπλέκομαι στα χωράφια της μονοτονίας και του ρεαλισμού.
Αυτός ο ρεαλισμός πόσο κόσμο έχει στοιχειώσει… Αν σκεφτείς πως κάθε μέρα τόσοι άνθρωποι ξυπνούν και κοιμούνται με τις ίδιες σκοτούρες: με υποχρεώσεις, με δουλειά και με άγχος. Όλα προγραμματισμένα από πριν. Μονάχα κάποιες ίσως ανάσες μέσα στη μέρα σου θυμίζουν ακόμα την πτυχή εκείνων των χαμένων ονείρων. Κάποιο θέατρο, ένας καφές, μια παρέα που μπορεί να σε κάνει να χαμογελάσεις και κάπως έτσι να ξεχαστείς από όλα αυτά.
Μου είναι δυσάρεστο να με βλέπω σαν θύμα. Μα δε μπορώ να με χαρακτηρίσω κι αλλιώς. Είμαι ένα θύμα. Θύμα μιας καθημερινότητας, που με τραβάει μέρα με τη μέρα όλο και πιο βαθιά στις αγκάλες της. Κάποια στιγμή πρέπει να ανοίξω τα μάτια, να ξυπνήσω απ’ το λήθαργο και να καταφέρω να δω τη ζωή με τους φακούς που αξίζει να τη βλέπουμε όλοι μας. Αισθήματα αισιοδοξίας, αγάπης και ονείρων. Όνειρα που μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο, απλά και μόνο επειδή τα φέραμε στο μυαλό μας…
