Γράφει η Άντζελα Καμπέρου.
Θα σας πω κάτι το οποίο έχει χιλιοειπωθεί σε σημείο να καταντήσει βαρετό και τετριμμένο. Η ζωή είναι μία, είναι δική σας και λογαριασμό δεν έχετε να δώσετε σε κανέναν.
Ακούς από εδώ και από εκεί σχολιασμούς για τον έναν, για τον άλλο για τον παράλλο τους οποίους μπορεί να μην τους γνωρίζουν καν αλλά από στόμα σε στόμα οι φήμες διαδίδονται, έτσι δεν λένε; Κουτσομπολιά, φήμες, δυσφημίσεις, κακολογίες δίνουν και παίρνουν και πλέον τρέμουμε μέχρι και να χαμογελάσουμε.
Ηρεμία παιδιά. Άνθρωποι είμαστε. Και λάθη θα κάνουμε και ανθρώπους θα πληγώσουμε και εμείς οι ίδιοι θα πληγωθούμε. Δεν κυλάνε όλα ρόδινα και αν μη τι άλλο δεν μπορούμε να τα κάνουμε όλα σωστά. Όσο ζει κανείς μαθαίνει και από το ένα λάθος βαδίζει σε ένα σωστό.
Καθένας έχει το δικαίωμα να έχει γνώμη και να την εκφράσει. Όχι όμως στο σημείο που έχουμε φτάσει όλοι πλέον. Ξεκινάει μία φήμη από το πουθενά και καταλήγεις να έχεις κάνει αδιανόητα πράγματα τα οποία ούτε είχες φανταστεί ποτέ στη ζωή σου και από θύμα βγαίνεις θύτης σε κλάσματα του δευτερολέπτου. Δηλαδή συγγνώμη, εσείς οι άλλοι που σχολιάζετε και κουτσομπολεύετε είστε καλύτεροι έτσι; Λάθη ούτε για δείγμα αν κοιτάξει κανείς τη ζωή σας και έχετε φερθεί σε όλους άψογα.
Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Κανείς δεν είναι αλάθητος. Όλοι κάπου έχουμε σφάλει, όλοι κάπου έχουμε στραβοπατήσει και έχουμε φάει τα μούτρα μας, όλοι έχουμε πληγώσει και όλοι έχουμε πληγωθεί. Αν καθίσει κανείς και κάνει έναν απολογισμό στη ζωή του θα δει πως οι λάθος επιλογές που έχει κάνει είναι πολλές περισσότερες από τις σωστές.
Κι όμως αυτές οι λάθος επιλογές εν τέλει οδήγησαν σε ένα καλό ή έστω ικανοποιητικό αποτέλεσμα. Μπορεί να περνάς από σαράντα κύματα για να καταφέρεις αυτό που θες, μπορεί πολλές φορές να το κάνεις με τον τελείως λάθος τρόπο άθελα σου αλλά εν τέλει φτάνεις στον προορισμό σου.
Η ζωή λοιπόν είναι μία, είναι δική σας και λογαριασμό δεν έχετε να δώσετε σε κανέναν. Αφήστε τις φήμες να οργιάζουν, αφήστε να λένε ότι θέλουν πίσω από την πλάτη σας – αφού μπροστά σας δεν τολμάνε να τα πουν- αφήστε τους να κουτσομπολεύουν και να λένε τα δικά τους. Όταν ξέρεις ποιος είσαι, τι έχεις κάνει και για ποιο λόγο το έχεις κάνει όλα τα άλλα είναι ασήμαντα.
Κανείς δεν μπορεί να σου πει πως να ζήσεις τη ζωή σου, αν δεν έχει περπατήσει με τα παπούτσια σου. Ο καθένας αντιμετωπίζει αυτά που του φέρνει η ζωή με τον δικό του τρόπο. Μπορεί πολλές φορές να μην είναι ο κατάλληλος, όμως κανείς δεν πάει χαμένος. Όλοι κάποια στιγμή βρίσκουν τον δρόμο τους και φτιάχνουν τη ζωή που ήθελαν.
Ο κόσμος θα μιλήσει είτε κάνεις κάτι είτε δεν κάνεις . Κοίτα λοιπόν να ευχαριστηθείς τη ζωή σου, με όλα όσα αυτή περιλαμβάνει, σωστά, λάθη, αμαρτίες, ενοχές , πάθη, έρωτες χωρίς να σκέφτεσαι τι θα πει ο κόσμος τι θα πει ο ένας και τι ο άλλος. Μέχρι και οι φίλοι σου μπορεί να βρουν κάτι να πουν. Όσο όμως δεν σε αγγίζουν αυτά που λένε τόσο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος θα είσαι. Όλα στο τέλος θα πάνε καλά το μόνο που χρειάζεται είναι θετική ενέργεια και κλειστά μάτια και αφτιά.
Κλειστά για τις κακίες που θα ειπωθούν και θα σε χαντακώσουν και για τα δάχτυλα που θα κουνηθούν μπροστά στο πρόσωπό σου λες και ο κάτοχος του χεριού είναι αλάνθαστος. Λένε πως πριν δείξεις κάποιον με το δάχτυλο πρέπει να βεβαιωθείς πως τα άλλα τέσσερα που δείχνουν εσένα είναι καθαρά. Άσε λοιπόν τον κόσμο να λέει τα δικά του γιατί ο κόσμος είναι κακός.
Απόλαυσε τη ζωή σου με όποιον τρόπο θεωρείς εσύ καλύτερο και άσε τους άλλους να χτυπιούνται που δεν μπορούν να έχουν λίγη από την δική σου αδιαφορία. Κάποια στιγμή θα καταλάβουν πως όσο ασχολούνταν με την ζωή σου άφησαν τη δική τους τόσο πίσω που πλέον δεν υπάρχει καν. Ίσως τότε καταλάβουν. Ίσως.
LoveLetters
