Γράφει η Ζωή Τριανταφυλλοπούλου
Σ’ αγαπώ, ψυχή μου. Είσαι το γλυκό μου κορίτσι. Είσαι το πιο ιδιαίτερο πλάσμα που ξέρω. Αλλόκοτο, φαινομενικά ευγενικό και φιλικό, στην πραγματικότητα στρείδι κλειστό, που κρύβει κόσμους απύθμενους. Θάλασσα βαθιά και σκοτεινή, με σκοτάδι που αγκαλιάζει, δεν πνίγει, γιατί θέλει τον άλλο ακέραιο. Για να τον καμαρώνει να υπάρχει ολάκερος! Τέτοια είσαι…
Σ’ αγαπώ και θέλω πολύ να με συγχωρέσεις. Εδώ, στη στροφή του χρόνου, στο Δεκέμβρη μιας αλλοπρόσαλλης χρονιάς, που μας αποχαιρετά με ό,τι μας έφερε, ό,τι μας έμαθε κι ό,τι μας πήρε!
Θέλω να με συγχωρέσεις, που δεν σε άκουσα να κλαις μέσα μου. Που δεν σε πρόσεξα όσο έπρεπε.
Που δεν σε πήγα τόσο πολύ τόσο κοντά στη θάλασσα που αγαπάς να είσαι. Που σε υποχρέωσα σώνει και ντε να ζεις τη ζωή των άλλων. Αυτών, που νομίζεις σπουδαίους κι απαραίτητους. Αυτών, που πιστεύεις ότι τους χρωστάς. Αυτών, που έχεις αναλάβει την ευτυχία τους σαν ειμαρμένη!
Αυτών, που νομίζεις ότι έχουν ίσως περισσότερο ανάγκη από σένα, ώστε να νιώσουν ασφάλεια.
Συγχώρα με, που σε άφησα να λες ότι φοβάσαι και δεν έκατσα μαζί σου να ακούσω τους δικούς σου φόβους, ενώ πάλευα με τους φόβους των γύρω μου. Συγχώρα με, που σε έβαλα να δουλεύεις σαν μηχανή, αγνοώντας τις αντοχές σου, τις ανάγκες σου για χαβαλέ και ξεκούραση. Που σε βάζω να το παίζεις σούπερ γούμαν, ενώ στην πραγματικότητα είσαι ένα μικρό κορίτσι, που διψά κυριολεκτικά για θαλπωρή κι αγκαλιά…
Σου υπόσχομαι ότι θα προσπαθήσω να αλλάξω. Εδώ δημοσίως το κάνω. Σου υπόσχομαι να ζήσουμε μια νέα χρονιά πιο μαζί. Είσαι Εγώ. Είμαι Εσύ. Είμαστε Ένα. Είσαι ο εαυτός μου! Και έχεις κερδίσει με αίμα κυριολεκτικά κάθε δικαίωμα να πεις “ως εδώ”. Κι αυτή η τελεία να είναι η μεγαλύτερη ανάσα που ποτέ σου θα ‘χεις πάρει. Όπως αυτή που παίρνουν τα νεογέννητα, όταν αντικρίζουν για πρώτη φορά τον θαυμαστά πολύβουο κόσμο μας.
Έλα να το πιάσουμε από την αρχή.
Πάντα υπάρχει καιρός για μια νέα αρχή, έτσι δεν είναι;
