Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου
Σιωπή. Ίσως ο πιο εκκωφαντικός θόρυβος που μπορείς να κάνεις. Κάτι σαν τρικυμία στη θάλασσα που τα κύματα χτυπούν με δύναμη στα βράχια όμως τόσο ήσυχα χωρίς να ενοχλούν.
Κραυγή. Από τις δυνατότερες εκρήξεις που μπορείς να βγάλεις. Κάτι σαν τις ύαινες, όταν ζητούν βοήθεια και θέλουν να ακουστούν παντού.
Λένε πως τα πιο δυνατά συναισθήματα τα βγάζουν οι σιωπές μας. Λένε πως εκείνες τις ακούν μόνο εκείνοι, που έχουμε βαθιά μέσα μας και εκείνοι το ίδιο. Κανείς άλλος δεν είναι ικανός να ακούσει τις σιωπές μας, εκτός από εκείνους που πραγματικά νοιάζονται.
Πόση δύναμη κρύβουν εκείνες οι σιωπές σου! Πόση δύναμη κρύβουν οι κραυγές που δεν μπόρεσες να φωνάξεις! Εσύ ξέρεις τον πόνο και τη δύναμη που έβγαλαν μέσα σου. Εσύ και εκείνοι που μπόρεσαν να καταλάβουν πόσο μεγάλες ήταν.
Κραυγή και σιωπή. Ίδια δύναμη για εσένα με διαφορετικά μήκη στο πεντάγραμμο του μυαλού σου.
Ίδια και η αγάπη σου για εκείνους που μπόρεσαν να τις καταλάβουν. Πόσο πολύ δύσκολο είναι να τις καταλάβει κάποιος που δεν είναι μέσα σου. Ακατόρθωτο! Πόσα βράδια δεν ξύπνησες νιώθοντας έτοιμος να εκραγείς από την κραυγή που κράτησες μέσα σου και την έκανες σιωπή. Πόσα πρωινά δεν έλαβες ένα τηλέφωνο με μια και μοναδική ερώτηση “δεν σε νιώθω καλά”. Ξέρω, ελάχιστες.
Κράτα εκείνες τις ελάχιστες γιατί εκείνες αξίζουν. Χωρίς να ακουστείς, κάποιος σε κατάλαβε και νοιάστηκε.
Η ζωή δεν είναι μια καλογυρισμένη ταινία. Η πραγματική ζωή έχει από όλα μέσα της. Πόνο, γέλια, θλίψη, ευτυχία, μαύρες και λευκές ημέρες. Είναι εκείνοι που τις παίρνουν χαμπάρι όλες και εκείνοι που δεν θέλουν να τις δουν.
Στη ζωή να κρατάς εκείνους που νιώθουν ότι νιώθεις και εσύ ακόμα και αν σας χωρίζουν θάλασσες και βουνά. Εκείνους, που όταν χαμογελούσες, ήξεραν πως μέσα σου έσπαγες. Δεν αξίζει φίλε μου να μένεις σε εκείνους που δεν ακούν τις σιωπές σου.
Μείνε εκεί όπου το μέσα σου χοροπηδάει!
Μείνε σε εκείνους όπου ανταποκρίνεται και το δικό τους μέσα…
Μείνε εκεί όπου σε κάνουν να… νιώθεις!
Μείνε εκεί όπου σε ακούν, έστω και μη λέγοντας μια λέξη, μη βγάζοντας ούτε μια ανάσα.
Μείνε στις πιο κραυγαλέες σιωπές!
