Γράφει η Ειρήνη Σταυρακάκη
Είμαι πολύ εγωιστής. Έχω μέσα μου μια δύναμη που με κρατά πάντα προς τα πίσω. Καθετί διαφορετικό είναι ένας πόλος έλξης για μένα. Αν δεν έχω αγάπη, την αποζητάω. Αν δεν υπάρχει έρωτας, τον διεκδικώ. Αν δεν είναι όλα κομμένα και ραμμένα στα μέτρα μου, θέλω πάντα κάτι το παραπάνω, ποτέ κάτι το λιγότερο. Είναι ευχή ή κατάρα;
Ποτέ δεν ευχήθηκα να καταστραφεί η εικόνα του άλλου, ο κόσμος που έχτισε μόνος του ή με τη βοήθεια άλλων. Μόνο ζηλεύω, γιατί ίσως θα επιθυμούσα κι εγώ να ήμουν στη θέση του. Θα είχα ανάγκη να μπορώ να εκπληρώνω κάθε μου όνειρο, με οποιοδήποτε κόστος, σε οποιαδήποτε στιγμή μου. Όμως, να μην ξεχνάμε και το quote “every wish comes with a price”. Αυτό αληθεύει, κάθε όνειρο έχει το τίμημά του, κάτι στερείσαι για να το φέρεις μπροστά σου. Κι εδώ έρχομαι πάλι στο θέμα του εγωισμού.
Ο εγωισμός είναι εκείνος που θα κινήσει τα νήματα. Μέσα από πείσμα θα καταφέρεις ό,τι πeθύμησες αρκετά. Εκεί θα ξεπεράσεις τον εαυτό σου, για να αγκαλιάσεις μια νέα, αναβαθμισμένη και βελτιωμένη σου έκδοση. Και δε μιλάω για αυτοκίνητα, μιλάω για σένα. Δεν θα είσαι ο ίδιος με χτες όταν καταφέρεις κάτι που δεν περίμενες ποτέ να το κάνεις. Θα έχεις αλλάξει τον τρόπο που σκέφτεσαι, θα έχεις αναθεωρήσει τους στόχους σου και θα είσαι ένα βήμα πιο μπροστά από πριν. Ένα αίσθημα ικανοποίησης θα κατακλύζει τη σκέψη σου κι ένα χαμόγελο θα σχηματίζεται επιβλητικά στην άκρη των χειλιών σου.
Μην υποτιμάς τις δυνάμεις σου. Και ο εγωισμός είναι μια δύναμη μέσα σου, αν την αξιοποιήσεις ποιοτικά, δημιουργικά προς εσένα, θα ξεχωρίσεις, θα ανέβεις σκαλί πρώτα στα μάτια σου κι έπειτα στα μάτια των άλλων. Δεν είναι κακό να θεωρείσαι αλλά και να είσαι εγωιστής, αρκεί να είσαι σε θέση να καταλάβεις πότε κάνεις καλό και πότε κακό στον εαυτό σου. Ο μόνος κριτής στο εγώ σου είσαι εσύ, κανένας άλλος, τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο…
