Γράφει η Ιωάννα Ντρε
Υπάρχουν φορές που ξεμπλέκω από τα δίχτυα της μοναξιάς μου και της ξεφεύγω. Αυτό το κάνω κάθε φορά που ο έρωτας μου χτυπάει την πόρτα. Άλλες φορές την έχω συντροφιά μου για καιρό, άλλες πάλι την ξεχνώ και χάνομαι από κοντά της, μα όταν τρώω τα μούτρα μου γυρνώ πίσω κλαίγοντας.
Μέχρι να ξεχάσω, να καθαρίσω τα υπολείμματα του μυαλού και της καρδιάς από ότι προηγούμενο υπάρχει, μέχρι να τα βρω με τον εαυτό μου και να ξέρω τι θέλω κάθε φορά από κάποιον δεν το κουνάω ρούπι από το στέκι της μοναξιάς μου.
Μακάρι να έκανες το ίδιο και συ. Αλλά όχι. Που να βρεις τα κότσια να το κάνεις. Ζητούσες αληθινούς ανθρώπους να βρεις.
Όμως πως γίνεται ρε φίλε να έχεις την απαίτηση να ζητάς κάτι τέτοιο όταν εσύ ο ίδιος δεν είσαι; Για να κάνουμε αντίθεση;
Γιατί τόσα λόγια και τόσα σχέδια για μας να είναι ψέματα και πήγαν χαμένα; Γιατί ακόμα δεν έχεις μάθει πως οι άνθρωποι δεν είναι μαριονέτες να τους κινείς όποτε και όπου θες εσύ; Γιατί ενώ δεν έχεις ξεκαθαρίσει με τον εαυτό σου και το τι θέλεις εισβάλεις με το έτσι θέλω στις ζωές των άλλων μόνο και μόνο για να καλύψεις τα κενά σου και να παραβρίσκονται κοντά σου μόνο όταν τους θυμηθείς; Μόνο όταν τους σφυρίξεις. Μόνο όταν το έχεις προγραμματίσει στο κεφάλι σου. Τις υπόλοιπες στιγμές δηλαδή γιατί τους πετάς; Γιατί τους ξεχνάς;
Φοβάσαι τη μοναξιά; Δε θα έπρεπε. Σε βοηθάει να πατάς σταθερά στα πόδια σου και να σκεφτείς ξεκάθαρα τι είναι αυτό που θέλεις και ύστερα να προχωρήσεις να βρεις αυτά που ψάχνεις. Όχι εκεί που είσαι στα χαμένα και το μυαλό σου κουβάρι να το μπλέκεις περισσότερο με ανθρώπους που θα διαλέξεις να ταλαιπωρήσεις. Γιατί αυτοί θα ξέρουν τι θέλουν, θα σου φέρονται σωστά και θα περιμένουν και την αντίστοιχη αντιμετώπιση κάτι στο οποίο δε θα μπορείς να ανταπεξέλθεις.
Για πού το βαλες λοιπόν αφού δεν ξέρεις τι σου γίνεται και όλα σου φταίνε;
Η μοναξιά είναι για τους λίγους. Τους δυνατούς και αφού δε μπορούν οι άλλοι να είναι ξεκάθαροι θα πρέπει εγώ να μάθω να ξεχωρίζω κάθε λογής τυπάκια και να μην δικαιολογώ τα αδικαιολόγητα, να μην συμβιβάζομαι με το μηδαμινό τους, να μην περιμένω να αλλάξουν και να μην χαντακώνω τον εαυτό μου με τον καθένα τους που με θέλει υποχείριό του.
Είναι σκληρή η μοναξιά το ξέρω. Όμως θα την προτιμώ και θα την επιλέγω ξανά και ξανά όταν αντί γι αυτή εμφανίζεται κάτι δήθεν, κάτι ψεύτικο, κάτι ημιτελές και αόριστο.
Και μην ανησυχείς για μένα. Εγώ περνάω καλά και στο μοναχικό μου στέκι. Έχω δώσει μάχες με τη μοναξιά μου μα τα έχουμε βρει πλέον. Μου συμπαραστέκεται μέχρι να βρω το δρόμο μου και θα τον βρω.
Γιατί δε μπορεί, κάπου εκεί έξω κάποιος θα υπάρχει που να κάνει τη διαφορά από τους πολλούς και να είναι αληθινός.
Για σένα να ανησυχείς, που δεν τα έχεις καλά ούτε με το πετσί σου γι αυτό παλεύεις να γαντζώνεσαι από όπου βρεις για να ξεφεύγεις ακόμα και από τον ίδιο σου τον εαυτό που δε τον ξέρεις καν. Όμως να θυμάσαι κάτι. Από όλα μπορείς να ξεφύγεις εκτός από αυτά που έχεις μέσα σου. Πάντα θα νιώθεις άδειος και μόνος έτσι όπως το πας και ας μην είσαι. Τι κι αν είσαι με ανθρώπους που δε νιώθεις τίποτα γι αυτούς αφού στην ουσία πάλι μόνος είσαι και δε το έχεις πάρει χαμπάρι. Γι αυτό σου λέω ξανά συστηθείτε με τον εαυτό σου και προσπάθησε να τον γνωρίσεις καλύτερα και μετά κάνε τα κουμάντα σου.
