Γράφει η Ιωάννα Ντρε
Μου λείπει εκείνη η αναθεματισμένη αγκαλιά που σου κόβεται η ανάσα.
Ξέρεις τι μου λείπει πιο πολύ; Όλα όσα δεν έκανες. Μου λείπει εκείνη η αναθεματισμένη αγκαλιά που σου κόβεται η ανάσα. Εκείνη τη βαθιά αγκαλιά ζητούσα για να χαθώ μέσα της. Μια αγκαλιά με ουσία, με συναίσθημα. Όχι μια απλή, τυπική και κρύα.
Δεν μου αρέσουν οι τρύπιες αγκαλιές που μπάζουν από παντού απωθημένα, αξέχαστες παλιές αγάπες που προσπαθούν να κουκουλωθούν με αυτές τις αγκαλιές και στοιχειώνουν τις στιγμές.
Ήθελα να έκανες πράξη όλα όσα μου έλεγες.
Ήθελα να περιμένεις με ανυπομονησία τη στιγμή που θα με ξαναδείς.
Ήθελα όταν είσαι μαζί μου να ξεχνάς το χρόνο που μας προσπερνά και να είσαι αφοσιωμένος σε εμάς και μόνο.
Ήθελα να νοιάζεσαι για μένα. Να με φροντίζεις, να με αγαπάς.
Ήθελα να ονειρεύεσαι ένα μέλλον μαζί μου.
Ήθελα να χτίσουμε γερές βάσεις από την αρχή με θεμέλια ειλικρίνειας και επικοινωνίας, όμως από τότε οι διαρροές υπήρχαν. Δεν μπήκες στον κόπο να τις κλείσεις.
Όλα αυτά ήθελα και έλειπαν από τη ζωή μου αλλά μάλλον είμαι πλεονέκτης. Ζητάω πολλά από μια πέτρινη καρδιά που απλά έκανε το κέφι της και όταν βαρέθηκε τα παράτησε όλα και έφυγε.
Και ξέρεις γιατί; Γιατί σου λείπει και εσένα κάτι… Σου λείπει εκείνος ο ντόμπρος άντρας που θα έπρεπε να είσαι ο αληθινός να είχες λίγη μπέσα πάνω σου και να τιμάς τα λόγια σου και πριν ανοίξεις το στόμα σου για κάθε λέξη που θα λες να την πιστεύεις και να την νοιώθεις.
