Γράφει η Ελένη Σάββα
Πληγωνόμαστε γιατί καταλαβαίνουμε ότι δεν αξίζαμε για τον άλλο όσο άξιζε αυτός για εμάς.
Σχεδόν με όλους τους ανθρώπους που συναναστρέφομαι, δένομαι. Πολύ και έντονα! Και έρχεται μια στιγμή που αυτοί φεύγουν. Βαριούνται, κουράζονται, ή απλά φοβούνται. Ποιός ξέρει; Συνήθως αυτό μένει αναπάντητο: Το γιατί. Σημασία έχει τί μένει πίσω.
Πάντα πληγωνόμαστε. Πολύ, λίγο, δεν έχει σημασία. Πληγωνόμαστε γιατί καταλαβαίνουμε ότι δεν αξίζαμε για τον άλλο όσο άξιζε αυτός για εμάς. Μα είναι εντάξει. Δεν είναι κακό να πληγωνόμαστε. Φτάνει να παίρνουμε πάντα ένα μικρό μάθημα από κάθε πληγή.
Μην απογοητεύεσαι και μην αφήνεις κανένα να σου σκληραίνει την καρδιά. Απλώς και μόνο επειδή όλοι οι άλλοι δεν σκέφτονται και δεν δρουν όπως εσύ, δεν σημαίνει πως είσαι λάθος. Ποτέ δεν είναι λάθος να είσαι ευγενικός και να αγαπάς, τ’ακούς; Ποτέ! Άσε τους άλλους να λένε. Άσε τους άλλους να είναι εγωιστές και να κάνουν ότι θέλουν.
Εσύ, μη σταματήσεις στιγμή να φροντίζεις την καρδιά σου και να τη μεγαλώνεις γεμίζοντας την αγάπη. Να δίνεις την αγάπη σου παντού και απλόχερα! Ακόμα κι αν οι άλλοι αγνοούν την αγάπη σου, ακόμα κι αν οι άλλοι δεν θα έκαναν ποτέ ότι κάνεις εσύ γι’ αυτούς, εσύ να μένεις αληθινός.
Εσύ να αγαπάς. Να δίνεις όλο σου το είναι. Να μη μετανιώνεις ούτε για ένα δευτερόλεπτο που ήσουν καλός και αληθινός με κάποιον.
Να κρατάς πάντα ένα κομμάτι για τον εαυτό σου, για να μπορεί η πληγή να επουλωθεί και να συνεχίσεις να χαμογελάς. Μη σε νοιάζει που οι άλλοι ξεχνούν ν’αγαπούν. Εξάλλου να θυμάσαι πως κάποτε, πρέπει εσύ να θυμίσεις στον άλλο τι εστί πραγματική και αγνή αγάπη.
Μείνε αληθινός. Μην αφήσεις τους γύρω σου και όσους σε πληγώνουν να σου πάρουν την ευαισθησία που κρύβεις μέσα σου. Τότε, θα δεις πόσο όμορφα σιγά-σιγά θα αλλάξει ο κόσμος.
