Γράφει η Ιωάννα Παπαδοπούλου
Όταν ήμουν μικρή ονειρευόμουν κι εγώ σαν όλα τα κορίτσια της ηλικίας μου τον πρίγκηπα των ονείρων μου και είχα μπόλικη φαντασία. Ευτυχώς που και τα κινούμενα σχέδια της εποχής τότε είχαν βασιλόπουλα και πρίγκηπες, οπότε είχα μια εικόνα ολοκληρωμένη στο μυαλό μου.
Τόν ήθελα μελαχρινό ή ξανθό;
Με άλογο ή χωρίς;
Πολεμιστή ή ιππότη;
Μελαγχολικό ή γελαστό;
Μεγαλώνοντας βέβαια συνειδητοποιούσα ότι οι άντρες που γνώριζα, δεν είχαν καμία απολύτως σχέση με αυτή της παιδικής φαντασίας μου. Δεν ήταν πρίγκηπες. Πολλοί δεν είχαν ούτε καν καλούς τρόπους. Δεν ήταν ευγενείς. Πως ένας άντρας που δεν διακατέχεται από μια έμφυτη ευγένεια θα θεωρηθεί πρίγκηπας; Α, και κείνο το παραμύθι με τον βάτραχο δεν ισχύει, να το ξέρεις. Μούφα και αυτό.
Γι’ αυτό μην αναλώνεστε σε πολλά γλοιώδη φιλιά άνευ ουσίας. Από την άλλη, αν γουστάρεις και θέλεις να έχεις εμπειρίες, αυτό είναι δικαίωμα σου. Τότε πάω πάσο.
Προσωπικά είμαι επιλεκτική κι έτσι δεν χρειάστηκε να αναλωθώ σε πολλά φιλιά με “επιδέξιους πρίγκηπες”, που απλά μετά το άνοιγμα των ματιών μου ήταν οι ίδιοι βάτραχοι που είχα γνωρίσει. Καμιά αλλαγή. Καμιά μαγεία.
Μην γελιομαστε, κορίτσια. Ερωτευόμαστε τόν λάθος άνθρωπο, που μας είπε το σωστό παραμύθι. Δεν είναι αυτός ο πρίγκιπας! Αυτός είναι ο παραμυθάς, που ξέρει ότι σ’ αρέσουν τα παραμύθια και το εκμεταλλεύεται λίγο έως πολύ. Είναι και που εθελοτυφλούμε όταν ερωτευόμαστε και το χειρότερο όλων, η πεποίθηση ή μάλλον η “ψευδαίσθηση” ότι θα τον αλλάξεις εσύ, θα τον φέρεις στα μέτρα σου κομμένο και ραμμένο ακριβώς.
Ας μιλήσουμε ξεκάθαρα! Είναι ουτοπικό να πιστεύεις και να λες ότι θα αλλάξεις έναν άνθρωπο, είτε άντρα είτε γυναίκα. Όταν αγαπάς κάποιον, τον λατρεύεις ακριβώς έτσι όπως είναι, ιδιαίτερος και ξεχωριστός με τα όποια ελαττώματά του. Διαφορετικά δεν είναι Αγάπη.
Δεν φταίει λοιπόν ο εκάστοτε “βάτραχος”, που θέλουμε να τον βαπτίζουμε ως πρίγκηπα. Εμείς τα κορίτσια φταίμε. Γιατί πρέπει να ξέρεις ότι τα παραμύθια δεν έχουν πάντα happy end. Φταίει η έλλειψη αυτογνωσίας και αυτοεκτίμησης του εαυτού μας. Οι λάθος επιλογές μας!
Πόσο σημαντικό είναι να γνωρίζουμε όλοι τι θέλουμε πραγματικά και να μην παίζουμε με τις ψυχές των άλλων. Αυτό είναι το Α και το Ω για όλες τις διαπροσωπικές σχέσεις. Για την ευτυχία μας πρωτίστως. Όταν ξέρουμε τι θέλουμε και ποιοί είμαστε, δε ζητάμε επιβεβαίωση από τους περαστικούς της ζωής μας. Ζητάμε ανθρώπους ομοίους με μας. Ανθρώπους μόνιμους.
Να σου πω όμως ένα μυστικό; Δεν ζητάω τίποτα. Ποτέ. Έρχονται όλα από μόνα τους τόσο φυσικά και όμορφα. Έχω πίστη βαθειά μέσα μου και προσεύχομαι. Και όταν γίνεται αυτό, ονειρεύομαι καμιά φορά τον ιδανικό άντρα που θα ήθελα στο πλευρό μου.
Τον “πρίγκηπα”, που ίσως έρθει πάνω στο λευκό του άτι, ίσως και πεζός, δεν ξέρω…Ας έρθει και ξυπόλητος, δεν με νοιάζει. Καλός άνθρωπος να είναι και να μ αγαπά.
Ξέρω ότι κάποιος κάπου εκεί έξω προορίζεται μόνο για εμένα. Ξέρω πως κι αυτός με ονειρεύεται. Κι αυτός με ψάχνει. Ίσως ακόμα να μην έχει καταλάβει ποια είμαι στ’ αλήθεια. Γιατί βλέπεις δεν περιμένω τον πρίγκιπα. Περιμένω αυτόν τον ένα και μοναδικό πού θα πιστέψει ότι είμαι “η πριγκίπισσά του”. Η δική του πριγκίπισσα.
Και θα μου το δείξει!
