Γράφει η Ελένη Τσακίρη
Κι αν πρέπει να διαλέξω, διαλέγω την αλήθεια. Αυτή την αλήθεια που ήταν γραμμένη στα μάτια μου κι εσύ αρνήθηκες, ή δεν μπόρεσες ποτέ σου να τη δεις. Την ίδια ακριβώς που δεν εκτίμησες, είτε γιατί τη θεώρησες δεδομένη είτε γιατί πίστεψες πως θα είναι εκεί για πάντα.
Αυτή την αλήθεια που δεν τόλμησες ποτέ να ξεστομίσεις από το φόβο σου, μήπως και φανείς αδύναμος μπροστά μου.
Η διαφορά μας;
Εγώ στην πρόσφερα καθάρια και δίχως δισταγμό και εσύ προσπαθούσες πάντα να την κρύψεις. Να την θάψεις μέσα σου σαν επτασφράγιστο μυστικό.
Έλα μου όμως που εγώ μάθει πια να διαβάζω καλά.
Πέρα από σιωπές και επιφάνειες, πίσω από όχι και ίσως, που αδυνατούσες από πείσμα να μετατρέψεις σε ναι, μακριά από φόβους και δισταγμούς που μετατρέπουν δίχως λόγο την λιακάδα σε καταιγίδα, και την ψιχάλα σε πλημμύρα.
Υπερβολικός σε όλα σου! Σε όλα, εκτός από το να δίνεις και να μάχεσαι.
Εγώ από την άλλη, πεισματάρα και αμετακίντητη στα θέλω μου. Αγύριστο κεφάλι, από εκείνα που αγωνίζονται ακόμη και όταν όλα μοιάζουν θολά και σκοτεινά. Για αυτό και έμεινα και επέμεινα τόσο πολύ.
Και μιας και μιλάμε για αλήθειες αγάπη μου, αντέχεις να ακούσεις και την τελευταία μου;
Γιατί εσύ μπορεί να αντέχεις καλύτερα τα μισά και τα κρυμμένα, εγώ όμως πάντα επέλεγα να μένω στα σταθερά και τα ολόκληρα.
Έτσι λοιπόν, με λύπη θα σου πωπως ναι, με έπεισες πια.
Με έπεισες να σταματήσω να σε διαβάζω, γιατί απλά κουράστηκα.
Με κούρασε όλο αυτό το θέατρο παραλογισμού και θολούρας.
Καλές οι μάχες και οι φουρτούνες σου, αλλά δυστυχώς δεν ακολουθούνται ποτέ από ηρεμία και ήλιο.
Και εγώ δεν αντέχω άλλη συννεφιά και τρικυμία. Δεν μπορώ να μουλιάζω στη μιζέρια και την αμφιβολία.
Είμαι παιδί που λατρεύει το φως. Έχω μάθει τους ήλιους μου να τους ζωγραφίζω, να τους προσέχω και να τους αγαπώ ακόμη και όταν χάνονται για λίγο, γιατί πάντα μες στη συννεφιά που τους κυκλώνει βρίσκουν τον τρόπο να ξεφεύγουν και να λάμπουν πάλι ζεσταίνοντας την ψυχή μου.
Ήθελα να σαι ο ήλιος μου και έγινες μονάχα η βροχή μου.
Ήρθε η ώρα όμως πια σταματήσω την μπόρα και να περπατήσω σε ηλιόλουστες μέρες.
Δίχως εσένα συνεπιβάτη. Με εμένα όμως στην πρώτη γραμμή ξάνα….
