Γράφει η Δήμητρα Γιαννοπούλου
Από σένα δε θέλω τίποτα.
Από το χρόνο θέλω, να περάσει γρήγορα.
Να κλείσω τα μάτια μου κι όταν τ’ ανοίξω, να απέχω από σένα μία αιωνιότητα και δύο δευτερόλεπτα.
Από το μυαλό μου θέλω, να ξεχάσει. Να μη σε σκέφτεται. Να μην υπάρχεις πια στις σκέψεις μου.
Σαν να μην υπήρξες ποτέ. Σαν ποτέ να μη σε συνάντησα.
Από την καρδιά μου θέλω, να πάψει να νιώθει, να μη χτυπά γρήγορα κάθε φορά που την πλησιάζεις.
Απ’ τα μάτια μου θέλω να σταματήσουν να κυλάνε δάκρυα.
Να καταφέρουν να κοιτάξουν ψηλά και πάλι.
Απ’ τα χέρια μου θέλω, να μην ψηλαφούν κάθε βράδυ την απουσία σου.
Απ’τα πόδια μου θέλω,να μπορέσουν να πατήσουν στους δρόμους που εμείς ποτέ μαζί δε θα βρεθούμε.
Απ’ τα αυτιά μου θέλω, να μην σ’ ακούνε πια να μου τραγουδάς.
Απ’ τα καράβια θέλω, να με πάρουν μαζί τους σε θάλασσες που πνίγονται οι καημοί.
Απ’ τα αεροπλάνα θέλω, να με πάρουν μαζί τους σε ουρανούς που τα σύννεφα ξεπλένουν απ’ το αίμα τις ψυχές.
Όχι. Από σένα δε θέλω τίποτα. Τίποτα πια!
