Γράφει η Περσεφόνη Χρυσαφίδου.
Να ελπίζεις! Όταν η πίστη σου κλονίζεται, να ελπίζεις. Όταν το μυαλό πνίγεται σε ταραγμένους ωκεανούς, να ελπίζεις. Όταν η καρδιά μολύνεται, μην απελπίζεσαι. Να ελπίζεις.
Οι πληγές δεν είναι εκεί για να σου ανακοινώσουν πως έχεις περάσει και χειρότερα. Προέκυψαν και θέλουν μόνο να σου ψιθυρίσουν πως επιβίωσες. Μερικές φορές, αυτές οι πληγές δε στιγματίζουν μόνο εσένα, αλλά στον δρόμο τους αγγίζουν ύπουλα και κάποιον άλλον. Και μπορείτε σίγουρα να σταθείτε εκεί, κοιτάζοντας ο ένας τον άλλον για όσο καιρό το επιθυμείτε, αλλά αυτό δε θα σας βοηθήσει να θεραπευτείτε. Πρέπει να νιώθετε. Να τα αισθάνεστε όλα. Μη φοβάσαι να κλάψεις ή και να φωνάξεις. Διαχειρίσου τη θλίψη, μην της δίνεις χώρο να απλώσει τα αγκάθια της. Την έχεις γνωρίσει και παλιότερα. Είχες κλονιστεί από την ασχήμια της και τώρα ξέρεις. Ξέρεις πως το μόνο καλό που μπορεί να σου κάνει είναι να εκτιμήσεις ακόμη περισσότερο την ευτυχία.
Θυμάσαι; Θυμάσαι πόσο μαύρο ξόδεψες, μόνο και μόνο για να απολαύσεις αργότερα τη δύναμη του εκτυφλωτικού φωτός; Να θυμάσαι και να μη θυμώνεις. Γιατί ο θυμός είναι αυτός που θα σε λυγίσει αν του το επιτρέψεις. Ο θυμός έχει έναν μοναδικό τρόπο να μεταμορφώνεται σε ένα μη αναγνωρίσιμο πλάσμα, που μετατρέπει τις ψυχές σε σκόνη και σε πίσσα. Ο θυμός γεννάει τη δυσαρέσκεια, την πικρία και, εν τέλει, το μίσος. Γι’αυτό πάρε μακριά το το θυμό. Άσε την πανοπλία σου στην άκρη, ώστε να μπορείς να νιώθεις. Να μη θυμάσαι τον θυμό. Και κάθε φορά που απομακρύνεσαι, όταν παραδίνεσαι αμήχανα στα κατώτερα αισθήματά σου, να ξαναβρίσκεις τη δύναμη να επιστρέφεις σαν μαγνήτης εκεί απ’όπου με δυσκολία έφυγες.
Και να, σήμερα έκλαψες λίγο λιγότερο από χτες, και αυτό σε κάνει να ελπίζεις. Διότι, παρά το γεγονός ότι το μυαλό σου σου λέει ότι δεν χρειάζεσαι τον άλλον, η καρδιά σου εκλιπαρεί για μία ακόμη φορά. Και όσο πληγωμένη νιώθεις εσύ, κάπου μέσα σου ξέρεις, πως το ίδιο πληγωμένος αισθάνεται κι ο άλλος.
Κι αν, λοιπόν, μπορείς να μάθεις να θεραπεύεις τον εαυτό σου, ίσως τότε, και μόνο τότε, μπορείτε να θεραπευτείτε μαζί. Πάντα το “μαζί” θα είναι πιο ισχυρό από το “μόνοι”.
Θα υπάρξουν μέρες που θα νιώθεις την πληγή σαν να είναι φρέσκια ακόμη. Θα υπάρξουν μέρες που θα νιώθεις τα τσιμπήματά της στην ψυχή σου. Και θα υπάρξουν μέρες, τελικά, που θα ξεχνάς ότι είναι ακόμη εκεί. Μπορεί σήμερα να μην του χαμογέλασες, αλλά θα προσπαθήσεις ξανά αύριο. Και ίσως σήμερα να μη νιώθεις πολύ δυνατή, αλλά θα προσπαθήσεις σίγουρα αύριο. Γιατί η δύναμη του αύριο σου δίνει περισσότερη ελπίδα από τον πόνο του χτες. Γιατί μονάχα όταν δε χάνεις την ελπίδα, βρίσκεις το λόγο για να ζεις.
