Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Θέλω να σου πω πως σε καταλαβαίνω.
Δεν είχες συνηθίσει έτσι. Δεν είχες μάθει σε γυναίκες – τρόπαια που μπορούν και να μιλήσουν, μπορούν και να πουν την γνώμη τους και προς Θεού, μπορούν ακόμα και να αποχωρήσουν από την τροπαιοθήκη τους.
Σε καταλαβαίνω, αλλά δεν πειράζει.
Λένε πως κάθε άνθρωπος που συναντάμε, είναι είτε μάθημα είτε εμπειρία.
Εύχομαι να είμαι το μάθημά σου.
Εύχομαι να έμαθες πως εκεί έξω, σ’αυτόν τον κωλόκοσμο που μάθαμε να μιλάμε με “πόσο” και “τόσο”, υπάρχουν και κάποιοι άνθρωποι που δεν μετράνε την ζωή ποσοτικά.
Δεν μετράνε την ζωή με αριθμούς.
Την μετράνε με ανάσες. Με στιγμές. Με δάκρυα, άλλοτε λύπης κι άλλοτε χαράς.
Την μετράνε με σημάδια χαραγμένα στο κορμί και την ψυχή.
Με ρυτίδες έκφρασης!
Ουπς.. άγνωστη λέξη;
Να σου εξηγήσω.. έκφραση είναι το γέλιο.
Το γέλιο μέχρι να σου κοπεί η ανάσα.
Το κλάμα μέχρι να μην έχεις κάτι άλλο να βγάλεις από μέσα σου.
Η κραυγή που δεν κατάπιες.
Η γκριμάτσα που του έκανες για να γελάσει όταν ήταν θυμωμένος.
Τα χείλια σου που δαγκώνεις νευρικά όταν τον σκέφτεσαι.
Και ναι, τι παράξενο, δεν σε νοιάζει να καμουφλάρεις καμιά από αυτές τις εκφράσεις.
Και δεν καμουφλάρεις και κανένα σου συναίσθημα.
Πέφτεις, χτυπάς, κομματιάζεσαι, σηκώνεσαι, ξεσκονίζεσαι κι αρχίζεις να ξαναπερπατάς από την αρχή.
Και μέσα σε όλο αυτό, δεν έχεις μετρήσει τίποτα με αριθμούς.
Δεν έχεις κοστολογίσει, δεν έχεις μοιράσει, δεν έχεις ρε φίλε παρτίδες με τους αριθμούς.
Γι’αυτό σου λέω, το κενό που βλέπεις στην τροπαιοθήκη σου.. μπορείς σύντομα να το ξαναγεμίσεις.
Υπάρχουν εκεί έξω πολλές αναζητήσεις “χορηγιών” και “εξασφαλίσεων”.
Αν αντέχεις όμως, άστο κενό.. για να θυμάσαι πως μπορεί στον δικό σου κόσμο να είναι όλοι ίδιοι αλλά στον δικό μου τα τσουβάλια τα έχουμε για να παίζουμε τσουβαλομαχίες και τις εγγυήσεις, για να σπάμε τις οθόνες των κινητών μας μετά από κάθε μας καβγά.
Γι’αυτό και στον δικό μου κοσμο, τον αληθινό… δεν θα άντεχες ούτε μια μέρα!
