Γράφει η Δέσποινα Χατζάκη.
Οι σχέσεις με κάποιους ανθρώπους στη ζωή μας είναι καρμικές, ανεξήγητα δυνατές, αδικαιολόγητα καθοριστικές! Όταν ο “ομφάλιος λώρος” κάποια στιγμή κοπεί απότομα, σκληρά, με μια μαχαιριά όλο λύσσα, χωρίς καθόλου οίκτο.. η ζωή συνεχίζει ομαλά; Βρίσκει το φυσιολογικό της ρυθμό χωρίς κόστος; Δυστυχώς όχι. Μάλλον δύσκολα και επώδυνα..
Όταν τα αόρατα νήματα των σχέσεων μπερδεύονται, κόβονται, καταστρέφονται, οι άνθρωποι που εμπλέκονται δεν είναι πια οι ίδιοι.. Οι αντιδράσεις που ακολουθούν είναι ανάλογες των χαρακτήρων. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν ξεπερνούν ποτέ το τέλος. Κουβαλούν τα άσχημα συναισθήματα που τους προκλήθηκαν από τον ζωντανό “θάνατο” και πορεύονται με αυτά γιατί δεν έχουν το σθένος να τα διαγράψουν και να συνεχίσουν τη ζωή τους με ηρεμία.
Γεννούν μάλιστα και επιπλέον ψυχοσωματικά και τα κουβαλούν κι αυτά.. Ζηλευτοί είναι οι άλλοι χαρακτήρες, οι “δυνατοί” που κόβουν δεσμούς και νήματα με ευκολία γυρίζοντας σελίδα όπως αρμόζει σε ψυχρούς εκτελεστές! Σχέσεις φιλικές, σχέσεις ερωτικές που γεννιούνται και πεθαίνουν και στιγματίζουν διαφορετικά τους εμπλεκόμενους..
Σχέσεις αρνητικά καταδικασμένες που πρέπει να βρεθεί το ψυχικό σθένος να ξεπεραστούν, όταν έρθει το τέλος, πριν αφήσουν για πάντα το σημάδι τους.. Η διαγραφή, από μυαλό και σώμα, είναι μια λύση δύσκολη αλλά επιβεβλημένη. Απαιτείται όμως για το πολύτιμο “οξυγόνο” του εαυτού μας. Ο θυμός όσο μένει δηλητηριάζει το μέσα μας και μολύνει τον αέρα που αναπνέουμε.
Η αλλαγή σελίδας θα μας δυναμώσει ψυχικά και θα μας δώσει το εισιτήριο για νέα πορεία ζωής χωρίς “απόβλητα”. Δύσκολο αλλά ζωτικό!
