Γράφει η Ζωή Τριανταφυλλοπούλου
Έλα ψυχή μου. Ξημέρωσε. Έλα να βάλουμε σε κίνηση τα μέλη μας γιατί ο χρόνος τρέχει. Και τον τελευταίο καιρό τρέχει πολύ. Πως τα ‘χει καταφέρει έτσι η συνονόματη και νιώθεις πάντα να σε ξεπερνάει; Ξέπνοη αν και μετά από ένα βραδινό ύπνο φτάνεις στο μπάνιο. Όλα γίνονται μηχανικά καθώς προσπαθείς να συντονίσεις το χρόνο με τις κινήσεις σου. Βάφεσαι, ντύνεσαι γρήγορα. Φεύγεις από το σπίτι βιαστικά μόνο με λίγο νερό όλα τ αλλά καθοδόν. Εργαζόμενη μάνα/ γυναίκα. Όπως χιλιάδες γύρω σου σε ένα βιαστικό γαϊτανάκι που τα πρέπει ξεπερνούν κατά πολύ τα μπορώ, προλαβαίνω να ζήσω και θέλω.
θα ‘θελα πραγματικά να σε σταματήσω. Από τη ρομποτική σου κίνηση, την εντελώς μηχανική κάτι ώρες. Ώπα κορίτσι. Μπαστα πως το λένε. Στάσου μια στιγμή και κοίτα γύρω σου προσεκτικά για λίγο. Μην προσπερνάς μην καταπίνεις αμάσητα λεπτά. Πάρε μια βαθιά ανάσα…
Αλήθεια, πόσο καιρό έχεις να κοιτάξεις πραγματικά γύρω σου. Να κοιτάξεις πραγματικά μέσα σου. Ξέρω αυτό είναι δυσκολότερο. Γιατί θα βρεις ακαταστασία πολύ. Θα βρεις θαμμένα θέλω. Σκονισμένα χρειάζομαι. Κυρίως ξεχασμένα χαίρομαι. Ποτέ χάρηκες τελευταία φορά; Πότε θυμήθηκες το μικρό στερημένο κοριτσάκι μέσα σου και το αγκάλιασες στοργικά για να μη φοβάται; Πότε έβαλες τελευταία φορά τον εαυτό σου πάνω από υποχρεώσεις και κοινωνικά πρέπει δικά σου ή και άλλων; Σε δυσκολεύω, ζορίζεσαι τώρα θες να σταματήσω την επίθεση. Κάποια στιγμή πρέπει όμως να συνειδητοποιήσεις τι κάνεις. Κυρίως γιατί το κάνεις.
Ζεις μόνο για σένα. Μόνο εσένα έχεις παρτο χαμπάρι. Όλα τα άλλα, όλοι οι άλλοι είναι συνταξιδιώτες σου. Από επιλογή ή και ανάγκη. Δική τους, δική σου δεν είναι εκεί το θέμα μας.
Μάλλον σε κόμπλαρα στην κόντρα επίθεση. Κόλλησες.
Τι κοιτάς τώρα εκεί; Έλα πεσμου
Η Ανοιξη είναι εδώ θες δεν θες σε καλεί να αναγεννηθείς. Θαρρώ πως θες να σου κάνεις ένα δώρο έτσι για το έλα της και φέτος. Βιτρίνα κοιτάς. Μ’ ωραία εσώρουχα. Θες να θυμηθείς ξανά τη γυναίκα που αντιπροσωπεύεις ως τσαγανό θηλυκό! Εσένα κοιτάς τώρα. Σε παρατηρώ. Το είδωλό σου στη βιτρίνα του μαγαζιού. Χαμογελάς αυτάρεσκα. Αυτό νομίζω είναι το καλύτερο δώρο για την ώρα, γι αυτό το παραλήρημα του τώρα. Που όλα τρέχουν κι όλα φαίνονται στάσιμα την ίδια στιγμή! «Κλείσε το μάτι» έτσι εδώ στην επόμενη στιγμή. Σ αυτό που ονειρεύεσαι να ζήσεις. Ευτυχώς υπάρχει ακόμη χωρος για όνειρα. Τέτοια που μπορουν να σκάσουν χαμόγελα στα μούτρα σου. Αυτά που συνεχίζουν να κοιτάζουν στην ελπίδα. Οι εποχές αλλάζουν και εσύ μαζί τους. Είτε βρίσκεις είτε χάνεις το δρόμο είσαι εδώ και προχωράς. Και μόνο μπροστά έχει δρόμο. Το ξέρεις…
