Γράφει η Λέλα Μάνου
Αν νομίζεις ότι επειδή μου σπας τα νεύρα όσο κανείς και θέλω σου σπάσω τα μούτρα και να τα σπάσω όλα γενικότερα, κάθε φορά που βρισκόμαστε και μετά να με πάρεις αγκαλιά, να με πνίξεις με πάθος και να κυλιστούμε στο βούρκο της λαγνείας σα να μην υπάρχει αύριο..
Αν νομίζεις ότι γι’αυτό ”Δεν πρέπει” και ”Δεν μπορούμε” να είμαστε μαζί, λυπάμαι που θα στο χαλάσω γλυκέ μου αλλά γελιέσαι οικτρά.
Ποιος σου είπε αυτή τη μαλακία και την πίστεψες;
Πες μου αλήθεια ποιος…
Δείξ’τον μου!
Συγγνώμη, τι είπες;
Όλοι το λένε;
Όχι..
Κάποιος το ξεκίνησε όλο αυτό. Δεν μπορεί!
Πολύ θα’θελα να τον είχα μπροστά μου, αυτόν τον άνθρωπο, αυτόν που έβγαλε πρώτος το πόρισμα ότι οι μεγάλοι έρωτες δεν αντέχουν.. Κι από τότε εξαπλώθηκε παντού αυτό το ποιηματάκι σαν ιός και σαν κατάρα..
Να τον είχα μπροστά μου, να τον έπιανα απ’τον γιακά και να τού‘λεγα:
‘Eλα εδώ κύριος. Πες μου, έχεις ερωτευτεί ποτέ σου θανάσιμα; ‘Έχεις ερωτευτεί ποτέ σου τόσο πολύ που να μην μπορείς ν ’αναπνεύσεις; Έχεις νιώσει στο πετσί σου τι πάει να πει ΕΡΩΤΑΣ;
‘Όχι κύριε..
Επειδή πληγωθήκατε εσείς ή δεν είχατε καν τα κότσια να το ζήσετε ή δεν σας έτυχε ποτέ, δεν σας δίνεται το δικαίωμα να βγάζετε αυτή τη βρώμα.
Πώς τολμήσατε να διαπράξετε τέτοιο έγκλημα και να πάρετε τόσο κόσμο στον λαιμό σας.. τόσους έρωτες που καίνε..
Τι πράγμα; Τι είπατε κύριε;
Μόνο οι ανεκπλήρωτοι έρωτες γίνονται άφθαρτοι και περνάνε στην αιωνιότητα;
Ποια αιωνιότητα μου τσαμπουνάτε.. εμένα το αίμα μου βράζει.. σήμερα.. τώρα.. αύριο κιόλας μπορεί νά’ναι αργά.
Μόνο για σήμερα είμαστε..
Πώς είπατε;
Οι μεγάλοι έρωτες είναι καταστροφικοί..
Μάλιστα.
Τό’χει αποδείξει η ιστορία λέτε έ;..
Για να ρωτήσουμε λοιπόν όλους αυτούς που πεθάναν από έρωτα αν το μετάνιωσαν έστω και μια στιγμή, αν δε θα ξανάκαναν τα ίδια ”λάθη”.
Ας ρωτήσουμε όλους τους καλλιτέχνες ποιο μεγάλο έργο φτιάχτηκε ποτέ στο βωμό της ασφάλειας και της σιγουριάς.
Ποια κραυγή και ποιος ψίθυρος κρύφτηκαν ποτέ μέσα σε χλιαρές αγκαλιές..
Ας τους ρωτήσουμε τώρα εδώ μπροστά μου..
Και μετά να ρωτήσουμε και τους άλλους.. που ζήσαν δίπλα σε σανίδες. Γιατί αυτό είναι όλες αυτές οι σχεσούλες της ”λογικής” που πηγαίνετε και κάνετε μη τυχόν και καταλήξετε μόνοι και δεν διαιωνίσετε το είδος σας..
Σανίδες σωτηρίας και τίποτα περισσότερο.
Κι αν δεν είναι αυτό καταστροφικό, τότε δεν ξέρω τι είναι.
Κι αν είναι να μην πεθάνω από έρωτα τότε δεν ξέρω γιατί αξίζει να ζω..
Γιατί τα βάζω μαζί σας θα μου πείτε..
Γιατί τον έχασα κύριε..
Τον έχασα τον μεγάλο μου έρωτα..
Δεν πρόλαβα να τον ζήσω, μου τον κλέψατε με τις θεωρίες σας..
Μ’έβαλε σ’ένα κουτάκι, μ’ονόμασε ”αιώνιο ανεκπλήρωτο έρωτα” και συνέχισε το δρόμο του..
Κι εγώ, ξέρετε, τον περίμενα πολύ καιρό.. κι ύστερα λίγο ακόμη..
Ποτέ δεν έπαψα να πιστεύω ότι θα γυρίσει..
Λογική και φίλοι μου το λέγανε. Δε θα γυρίσει..
Κι αυτός μου τό’λεγε..
”Όσο πιο ψηλά πετάς, τόσο πιο χαμηλά κι απότομα θα πέσεις”.. έτσι μού’λεγε..
Άλλα εγώ δε λογάριαζα θεούς και δαίμονες..
”Έλα να πετάξουμε μαζί κι ας πέσουμε..
Έλα να με βρεις πριν νά’ναι αργά..”
Σπάραζα μες τα χέρια του κάθε φορά που τον συναντούσα.
Και δεν ήθελα πολλά..
Το μόνο που ήθελα ήταν νά’ρθει και να μου πει κατέβα κάτω μην τα κάνω όλα πουτάνα.
Και να με πάρει να φύγουμε..
Τώρα ξέρω.
Είναι αργά.
Δεν ήρθε και ποτέ δεν θά’ρθει.
Δεν έχει τα κότσια.
Φοβάται μην γκρεμοτσακιστεί.
Κι εγώ φοβόμουν.
Έτρεμα.
Αλλά θα τό’κανα..
Μ’ακούτε;
Μ’ακούς;;
ΘΑ ΤΟ‘ΚΑΝΑ.
Κι ας μυρίζεις ολόκληρος καταστροφή.
Κι ας κρύβεις στην αγκαλιά σου ένα μικρό θάνατο.
Θα τό’κανα.
Πουτάνα όλα για την καψούρα μου και μόνο.
Γιατί θα μου πείτε.. Γιατί όλα αυτά..
Μα δεν καταλαβαίνετε..
Η κόλαση είναι άδεια χωρίς αυτόν.
Η κόλαση είναι άδεια χωρίς εσένα.
