Γράφει η Νένα Παπαδοπούλου
Και όπως σε χάζευα σε κείνη τη παλιά φωτογραφία μας , άρχισε το μυαλό μου να παίζει πάλι άσχημα παιχνίδια. Φαίνεται το ξεγέλασες για άλλη μια φορά με κείνο το πλατύ χαμόγελο γεμάτο ευτυχία. Ευτυχία που είσαι μαζί μου εκεί στο νησί σου που τόσο αγαπούσες. Πλοίο που ναυάγησε μεσοπέλαγα σε ήρεμα νερά ήταν αυτή η ευτυχία τελικά. Γιατί η σχέση σου μαζί μου ήταν όλο νηνεμία ενώ εσύ ήθελες φουρτούνες. Κάπως έτσι οι δικαιολογίες ταίριαξαν με τα λόγια σου και με χώρισες.
Δε το κατάλαβα ποτέ. Μέχρι που ήρθε η στιγμή να νιώσω και εγώ αυτήν την νηνεμία σε μια σχέση. Τώρα μπορώ να σου πω με σιγουριά τι ένιωθες για μένα. Τώρα το μυαλό μου μπορεί να ξεχωρίσει τη διαφορά του δικού σου από το δικό μου χαμόγελο σε αυτήν την φωτογραφία. Το δικό σου λέει «είμαι καλά» ενώ το δικό μου «πετάω».
Εγώ πετούσα μαζί σου, μωρό μου. Δεν ήξερα που είμαι ή τι βλέπω. Το μόνο που ήξερα είναι ότι είχα φτερά να πάω παντού αρκεί να άγγιζα το χέρι σου, να φιλούσα τα χείλη σου, να τρύπωνα στην αγκαλιά σου. Εσύ κούρνιασες όμως. Μάζεψες τα πληγωμένα σου φτερά και ήρθες στη δική μου αγκαλιά να τα γιατρέψεις. Να τα γιατρέψει η αγάπη μου για να τα ανοίξεις και να πετάξεις σε άλλες αγκαλιές.
Άδικο δεν ακούγεται, τι λες;
Με χρησιμοποίησες σαν ένα τσιρότο για μια πληγή που άλλες σου δημιούργησαν. Ένα τσιρότο που είναι απαραίτητο για να μην μολυνθεί η πληγή αλλά εύκολα ξεκολλάει και πετιέται μόλις σταματήσει το αίμα.
Παγίδα είναι και παραλίγο να έπεφτα και εγώ. Να έκανα το ίδιο λάθος χρησιμοποιώντας έναν άνθρωπο για να σβήσει τα δικά σου σημάδια. Ένα άνθρωπο σωσίβιο για τα δικά μου λάθη. Έφυγα όμως πριν τον πληγώσω και τότε κατανόησα εσένα.
Οι μάσκες έπεσαν αγάπη μου και εγώ έμεινα εδώ να χαζεύω εκείνο το χαμόγελο. Να βλέπω πίσω από τις σχισμές των σκασμένων σου χειλιών την υποκρισία που έκρυβαν καλά. Να θυμάμαι κοιτάζοντας την εικόνα τα δικά μου φτερά που τώρα δεν υπάρχουν πια. Να μετράω πληγές. Άλλες γιατρεύτηκαν και άλλες μόλις άνοιξαν.
Η δικιά σου πληγή έκλεισε. Το τσιρότο πετάχτηκε.
Η δικιά μου άνοιξε αλλά το τσιρότο είσαι μόνο εσύ.
Θα μάθω να ζω με αυτήν για να θυμάμαι πως είναι να πετάς ακόμα και αν είσαι μόνος.
