Γράφει η Βάλια Κ.
Άκουσα τελευταία σε μια παρέα να λένε ότι οι μεγάλοι έρωτες δεν τελειώνουν ποτέ αλλά ούτε και αρχίζουν. Χαμογέλασα με μια δόση νοσταλγίας γιατί σε θυμήθηκα και κάπως έτσι χάθηκα στις σκέψεις μου. ‘Οντως δεν αρχίζουν τουλάχιστον φυσιολογικά, σαν μια γνωριμία όπως οι υπόλοιπες στη ζωή μας. Αρχίζουν σαν τα βεγγαλικά με ένταση με ένα δυνατό φως που κάνει το μπαμ και μετά το απόλυτο σκοτάδι.
Έτσι ξεκίνησε και σε εμάς. Θυμάμαι ακόμη την πρώτη γνωριμία μας όταν μας σύστησαν και το ρίγος που με διαπέρασε πριν καν σε δω μόνο στο άκουσμα του ονόματος σου. Εντάσεις πολλές και τσακωμοί χωρίς λόγο και ουσία. Ψάχναμε δικαιολογίες για να βρεθούμε και μόλις γινόταν βγαίνανε τα μαχαίρια λες και ήμασταν εχθροί. Όλοι το είχαν καταλάβει εκτός από εμάς που απλά δε το παραδεχόμασταν ο καθένας για τον δικό του λόγο.
Πέρασε ο καιρός και με υποχωρήσεις του εγωισμού και από τις δύο πλευρές ήρθε και η παραδοχή των συναισθημάτων. Ήρθε και η ζήλια μαζί, η ανασφάλεια και καινούριοι τσακωμοί. Ο έλεγχος χάθηκε για άλλη μια φορά το συναίσθημα όμως εκεί άγρυπνος φρουρός να υπενθυμίζει στη φλόγα που υπήρχε ανάμεσα μας να λιώνει τον πάγο που δημιουργούσαμε εμείς οι δύο για να μας φέρει πιο κοντά αλλά εκείνη μάλλον άκουσε “Κάψτους”.
Για τους τρίτους το ιδανικό ζευγάρι. Έλεγαν το πόσο ταιριάζουμε εμφανισιακά αλλά και στον χαρακτήρα. Δεν είχαν άδικο έτσι ήταν απλά αργήσαμε να το καταλάβουμε ότι τα ετερώνυμα έλκονται και τα ομώνυμα απωθούνται όπως στην φυσική και εμείς ήμασταν ίδιοι στα θέλω μας με την διαφορά ότι ο εγωισμός μας δεν άφηνε να το δούμε και να το απολαύσουμε, λειτουργούσε αρνητικά, ποιος θα επιβληθεί στον άλλον. Ένας έρωτας τρελός και παράφορος με τα πάνω και τα κάτω του μα πάνω από όλα με ένα δέσιμο ανεξήγητο έφτασε στο τέλος του.
Αυτή τη φορά χωρίς φωνές χωρίς εντάσεις χωρίς τσακωμούς. Μόνο με μια αγκαλιά, ένα φιλί στο στόμα για να επισφραγίσει όσα τα μάτια έλεγαν μεταξύ τους όση ώρα δε μιλάγαμε και δάκρυα που φώναζαν θα τα ξανά πούμε.
Δύσκολος ο αποχωρισμός και η καθημερινότητα πολλά τα στάδια του.
Μας έμεινε όμως ένα τρυφερό νοιάξιμο και κάθε φορά που συναντιόμαστε τυχαία ένα χαμόγελο μια ζεστή αγκαλιά και ένα φιλί στο μάγουλο είναι αυτά που μας υπενθυμίζουν ότι κάποτε υπήρξαμε ζευγάρι.
