Γράφει η Αναστασία Κακαβά
Πώς κατάντησες έτσι ρε έρωτα ή μάλλον πώς σε κατάντησαν έτσι; Σε εξευτέλισαν, σε διέσυραν, σου ξέσκισαν τα ρούχα, σε ράπισαν κι έπειτα σε σταύρωσαν για να σβήσουν κάθε τι αγνό από εσένα, κι όλα αυτά για το χρήμα! Σε θυσίασαν αγόγγυστα για έναν ακόμη σπόνσορα, για έναν ακόμη τηλεθεατή, για λίγα περισσότερα ευρώ!
Σε έλουσαν με ψεύτικη δόξα, λες κι από μόνος σου δεν ήσουν ήδη ό,τι πιο σπουδαίο! Σε φώτισαν σωστά, σε μακιγιάρισαν, σε έντυσαν αλλά και σε έγδυσαν επίτηδες, σε έστησαν μπροστά στην κάμερα και σου είπαν «πάμε γύρισμα».
Σε παγίδευσαν σ’ ένα πλατό, ανάμεσα σε ανθρώπους που δεν ταίριαξες και ίσως ποτέ να μην σ’ έχουν γνωρίσει αληθινά, γι’ αυτό άλλωστε συχνά σε μπερδεύουν με άλλα πιο φθηνά, πιο λίγα, πιο μέτρια συναισθήματα.
Στέκεσαι κι εσύ σιωπηλός, ανασφαλής, ξέρεις πως δεν έχεις καμία δουλειά με όλους αυτούς που γελούν ψεύτικα, κοιτάζονται αλλά δεν βλέπουν ο ένας τον άλλον, αγγίζονται αλλά δεν νιώθουν, ερωτεύονται αλλά μόνο on camera, θαρρείς λες κι είναι ξύλινες, άψυχες μαριονέτες!
Το φιλί σου έγινε καλοστημένο σκηνικό με ήδη γραμμένο σενάριο και χείλη καλοφτιαγμένα για καλύτερο πλάνο, με σωστή γωνία του προσώπου και μάτια ελαφρώς κλειστά για μια δόση δήθεν ηδονής. Πού πήγε, αλήθεια, το πάθος σου εκείνο το ασυγκράτητο που τσαλάκωνε τα πάντα; Πού πήγε ο αυθορμητισμός σου; Ή μήπως έγινε και αυτός άλλη μια διαφήμιση για lip gloss;
Αηδιάζω και φοβάμαι για τα πρότυπα που δίνεις πλέον. Δεν σε αναγνωρίζω, δεν σε βρίσκω πουθενά όσο κι αν σε ψάχνω στην οθόνη μου, και θλίβομαι τόσο για σένα όσο και για αυτά τα άμοιρα πλάσματα που σε προσποιούνται για έναν ακόμη follower ή για άλλο ένα χιλιάρικο στην τσέπη!
Θέλω να σταθείς μπροστά μου, ήρθε η ώρα να λογοδοτήσεις ή πιο πολύ να με καθησυχάσεις και να μου απαντήσεις με ειλικρίνεια στην εξής ερώτηση: πες μου έρωτα, αν πατήσω το κουμπί στο τηλεκοντρόλ και κλείσω την τηλεόραση τελικά ποιος θα νικήσει, η Δύναμη της Αγάπης ή η Δύναμη των Media;
