Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Και τώρα μπορώ να μην θέλω.
Τώρα όλα τα κάναμε ξεκάθαρα κι εσύ κι εγώ.
Ούτε σου πεισμώνω, ούτε με πονάς. Ούτε σου θυμώνω, ούτε σε κοντράρω.
Τώρα το μόνο που υπάρχει, είναι το πόσο δεν θέλω!
Όχι, όχι, μην ταράζεσαι.
Δεν είναι που δεν θέλω εσένα. Είναι που δεν θέλω τίποτα από εσένα.
Δεν θέλω ούτε τη χαρά, ούτε τη λύπη σου.
Ούτε το χάδι, ούτε την αγκαλιά σου.
Όλα εκείνα που για καιρό εκλειπαρούσα, τώρα δεν τα θέλω πια.
Είναι αργά να μου τα δώσεις. Είναι αργά να τα αντέξω.
Κάθε λέξη που λες, αντιστοιχεί και σε ένα ψέμα από χθες.
Κάθε “σ’αγαπάω” μου θυμίζει την απουσία σου που με χάραζε κάθε ξημέρωμα.
Κάθε “πότε θα σε δω” μου θυμίζει τις νύχτες που περίμενα μια λέξη σου και με βύθιζες στη σιωπή σου.
Κάθε “μείνε” με κάνει να θέλω να τρέξω μακριά. Πολύ μακριά.
Πιο μακριά από εκεί που με έστελνες τις φορές που έφευγες χωρίς λόγο. Χωρίς αιτία.
Και τώρα πια ξέρω, πως ήμουν μόνο ο εγωισμός σου.
Το στοίχημα που έπρεπε να κερδίσεις.
Το στοίχημα που έπρεπε να κατακτήσεις.
Και τώρα που δεν θέλω άλλο, τώρα θα σου πω πως το στοίχημα το κέρδισες.
Εμένα με έχασες.
Με έχασες όταν μου τελείωσε ο χρόνος.
Με έχασες όταν μου τελείωσαν οι ανοχές.
Με έχασες όταν πια μπορούσα να σε δω καθαρά σαν αυτό που ήσουν.
Κάποιος που δεν ένιωσε τίποτα.
Γιατί ξέρεις, πριν φύγω, πριν λύσω ήσυχα ήσυχα τους κάβους μου μια νύχτα και φύγω, είχα επιμείνει.
Είχα μείνει. Είχα παραδόσει κι είχα παραδοθεί.
Είχα αφήσει μια λευκή κόλλα χαρτί να γράψεις τη συνέχεια.
Χωρίς παρελθόν. Χωρίς πληγές. Χωρίς χρεωστούμενα.
Είχα αφήσει μια λευκή κόλλα χαρτί να γράψεις μια αλήθεια που να μπορώ να την πιστέψω.
Αυτό ήταν και το μόνο που τελικά πήρα από εσένα..
Μια λευκή κόλλα χαρτί.
Ίσως εντέλει το τίποτα να ήταν και η μόνη σου αλήθεια.
