Γράφει η Γεώρα
Λένε πως στη ζωή είσαι μάγκας αν έχεις τη δύναμη να διεκδικήσεις αυτό που θέλεις!
Και δεν έχουν άδικο. Συμφωνώ και εγώ μαζί τους. Ως ένα σημείο βέβαια.
Γιατί κατά τη γνώμη μου, μαγκιά είναι να ξέρεις και πότε είναι η στιγμή να σταματήσεις να προσπαθείς για κάτι.
Και όχι, δεν σταματάμε πάντα να προσπαθούμε μόνο όταν κάτι έχει τελειώσει μέσα μας.
Εξάλλου αυτό το βρίσκω και λίγο μικρόψυχο!
Μαγκιά είναι να βρεις τη δύναμη να σταματήσεις να διεκδικείς αυτό που θέλεις, αυτό που δεν σε αφήνει να κοιμηθείς τα βράδια, που είναι η πρώτη σου σκέψη μόλις ανοίξεις τα μάτια σου και η τελευταία σου μόλις ακουμπήσεις το κεφάλι σου στο μαξιλάρι. Εκείνο που τριγυρνάει στο μυαλό σου αδιάκοπα. Που η εικόνα του σε ζαλίζει, σε μαγεύει, σε κάνει να παραμιλάς.
Για εκείνο τέλος πάντων που είναι τα πάντα σου!
Για εκείνο το ¨κάτι¨, το μοναδικό που έχεις προσπαθήσει από την πρώτη στιγμή, από εκείνη τη στιγμή που τα βλέμματά σας συναντήθηκαν και όλοι οι άλλοι ήταν ανύπαρκτοι.
Για εκείνο που έχεις τσαλακώσει τον εγωισμό σου, τον έχεις πατήσει κάτω , τον έχεις αφανίσει.
Για εκείνο το ¨ιδιαίτερο¨ που θεωρείς πως αξίζει τον κόπο να γεννάς ελπίδες και να μην λυγίζεις!
Για εκείνο που δεν σου αξίζει!
Ναι όπως και να το κάνουμε, κακά τα ψέματα, υπάρχουν πράγματα και καταστάσεις για τις οποίες δεν αξίζει να παλεύουμε και τόσο.
Όσο άσχημο και αν ακούγεται, αυτή είναι η αλήθεια.
Γιατί πολύ απλά μας μειώνουν, μας μηδενίζουν, μας κάνουν κακό.
Όσο δελεαστικό και αν είναι. Όσο πάθος και αν κρύβουν, όσο και αν το θέλουμε, είναι καλό να βρούμε την τόλμη έτσι ώστε να πατήσουμε το κουμπί delete και να συνεχίσουμε παρακάτω.
Για εμάς τους ίδιους.
Δηλαδή τι, εδώ βρίσκουμε την ευκαιρία να βάλουμε τον εγωισμό μας ενεργό στο παιχνίδι; «Εγώ δεν θέλω να τα παρατήσω.» «Δεν θέλω να κάνω πίσω» «Θέλω να το παλέψω ακόμα»
Λάθος λόγια, λάθος κινήσεις, λάθος πράξεις.
Όταν δεν εκτιμάται αυτό που κάνεις, όταν παίζουν με την ψυχή σου και τα συναισθήματά σου, φύγε!
Φύγε μακριά! Όχι από φόβο. Αλλά γιατί δεν αξίζει να κάνεις δώρο την παρουσία σου σε τόσο κενούς ανθρώπους.
Δεν αξίζει να δίνεις την αγάπη σου, να την σκορπάς έτσι.
Βάλε τον εγωισμό σου μέσα στο συρτάρι του, βρες την αξιοπρέπειά σου και τον αυτοσεβασμό σου και προχώρα!
Να ξέρεις πως καλό είναι κάποιες φορές να μην τα ποντάρεις όλα. Πως πρέπει να προχωράμε μπροστά. Να μην δένεσαι με καταστάσεις που σε βουλιάζουν και σε πνίγουν αργά, μα σταθερά.
Έλα, άνοιξε τα μάτια σου και θες την αλήθεια! Αν και την γνωρίζεις ήδη. Τι φοβάσαι; Μη σε πουν δειλό; Ποιοί; Ποιοί θα μπορούσαν; Και σένα σε νοιάζει τι θα πουν; Δεν το νομίζω. Αλλά επειδή θα υπάρξουν οι καλοθελητές –πάντα υπάρχουν- εσένα τα λόγια τους μην σε αγγίξουν.
Εσύ ξέρεις την αλήθεια. Και είναι και πικρή. Γιατί εσύ το πάλεψες από την πρώτη στιγμή. Προσπάθησες για εκείνη την κατάσταση που φαινόταν από την αρχή το άδοξο τέλος της, όμως το παρέβλεψες, πήγες κόντρα και στο ένστικτό σου, επειδή το ήθελες, το γούσταρες!
Να μάθεις όμως να τελειώνεις τις καταστάσεις που σε γκρεμίζουν.
Να μάθεις πως και αυτό δύναμη θέλει και μάλιστα πολύ!
Γιατί έρχεσαι σε κόντρα με εσένα. Με το μέσα σου. Με το θέλω σου!
Να μάθεις όμως να βάζεις τελεία και να προχωράς. Τελεία τ’ακούς;
Όχι άνω τελεία. Έχει διαφορά και μάλιστα μεγάλη.
Να μάθεις να φεύγεις απ’ότι σε πονάει. Απ’ότι έχει τελειώσει.
Να το δέχεσαι όσο δύσκολο και αν είναι.
Είχες τη δύναμη να το παλέψεις όταν όλα ήταν μαύρα. Κόντραρες με αυτό το μαύρο για να το κάνεις άσπρο. Δεν έχουν όμως όλοι οι καμβάδες χρώμα λευκό πίσω μάτια μου. Όταν τους γδέρνεις, πάλι μαύρο εμφανίζεται!
Γι’αυτό σου λέω, είχες τόση δύναμη να παλέψεις για εκείνο το ¨κάτι¨που όμως τελικά δεν ήταν χρυσός.
Χρησιμοποίησε λοιπόν αυτή τη δύναμη που έχεις και προχώρα.
Τελείωσε!
