Γράφει η Μαρία Κοψιδά
Παρ΄όλο που χιλιάδες χρόνια ανήκουμε στο homo sapiens, παρ’ όλο που η πορεία του ανθρώπινου είδους με τα χρόνια εξελίσσεται, παρ’ όλο που γίνεται λόγος ότι η κάθε νέα γενιά θα είναι όλο και πιο ορθολογικά οξύτερη, φαίνεται ότι εις βάθος, κάποιοι κατ΄επίφαση άνθρωποι, δεν έχουν ακόμα βρει την ηθική συνείδηση που επιβάλλεται να έχει ένας πολιτισμός.
Το δυστυχώς σύνηθες σε όλη την επικράτεια φαινόμενο της κακοποίησης και του βασανισμού ανυπεράσπιστων ζώων, μας προβάλει για άλλη μια φορά την σκοτεινή πλευρά της ανθρώπινης φύσης.
Κατά καιρούς ακούω ή διαβάζω για φόλες, ομαδικές δηλητηριάσεις ζώων, κατοικίδια που ζουν σε άθλιες συνθήκες χωρίς τροφή, χωρίς νερό, επί ώρες δεμένα, και δε βρίσκεται ένας χριστιανός να τα βοηθήσει να αποδράσουν και να ζήσουν μόνα τους, ελεύθερα στην φύση και ενεργοποιώντας τα ένστικτά τους τελικά να επιβιώσουν, όχι, τα αφήνουν εκεί χωρίς ίχνος κοινωνικής συνείδησης.
Πλέον όμως διαβάζω για άλλα, για στοχευμένη σαδιστική βία εις βάρος τους, για βασανισμούς, για βάναυση κακοποίηση, για ακρωτηριασμούς, για γδάρσιμο, για σύνθλιψη. Οι λεπτομέρειες είναι λίαν φρικώδεις, γι’ αυτό και δεν υπεισέρχομαι. Όμως είναι φανερά ανώμαλες και μη ευκαταφρόνητες πράξεις που στιγματίζουν κακόβουλα το ανθρώπινο γένος.
Ενδεχομένως, τα φιλοζωικά αντανακλαστικά κάποιων πολιτών να μην είναι ενεργοποιημένα, αυτό είναι απολύτως θεμιτό και σεβαστό από τη στιγμή όμως που βέβαια δεν τα ενοχλούν. Τους προαναφερθέντες όμως, χωρίζει μια άβυσσος, από εκείνους που η παιδεία και ο πολιτισμός δεν τους έκαναν την χάρη να τους επισκεφτούν καθώς αποφάσισαν να δείξουν το νοσηρό και κακοτράχηλο πρόσωπο τους έναντι στα ζώα.
Συμπεράσματα διεθνών τεκμηριωμένων επιστημονικών ερευνών και στατιστικών δεδομένων καταλήγουν στην παραδοχή, ότι η κακοποίηση των ζώων συνδέεται άμεσα με την κακοποίηση παιδιών, γυναικών, αδύναμων ατόμων και με τη βαριά εγκληματικότητα. Αν αυτό δεν σαν εξεγείρει στο να μπει ένα τέλος σ’ αυτή την ειδεχθή πράξη βίας, τότε τι;
Όχι φίλτατε, το ότι έχεις κατοικίδιο δεν σημαίνει ότι αυτόματα είσαι φιλόζωος. Πολλοί είναι αυτοί που θεωρούν ότι μόνο ο δικός τους σκύλος, γάτα ή οποιοδήποτε άλλο οικόσιτο έχει ψυχή, μόλις βγούνε στη γωνία θα κλοτσήσουν το αδέσποτο. Αγαπούν τους σκύλους και μισούν τις γάτες ή το ανάποδο. Ορίστε;
Δεν θέλουμε να αγαπήσεις κανένα. Αρκεί απλά να τα σέβεσαι. Να τους αφήνεις τα περιθώρια που χρειάζονται. Δε θέλουν τη φροντίδα σου ούτε τη βοήθειά σου, θέλουν απλά να μην τα ενοχλείς και αν μη τι άλλο να μη τα βασανίζεις. Το ότι είσαι το πιο εγκεφαλικά αναπτυγμένο ον σ’αυτό τον πλανήτη δε σου επιτρέπεται να τα κακομεταχειρίζεσαι, ίσα ίσα που πρέπει να σκέφτεσαι εσύ γι’ αυτά. Μη ξεχνάς ότι η σχέση του ανθρώπου με τα ζώα είναι αμφίδρομη.
Χωρίς να θέλω να επιβάλω και να παρουσιάσω τη φιλοζωία ως θεσμό – απλώς διερωτώμαι πως δίδεται το δικαίωμα να κυριαρχεί κάποιος πάνω σε ανυπεράσπιστα πλάσματα με καθαρό σαδισμό, επιδεικνύωντας έτσι μια κακώς εννοούμενη εξουσία.
Έχετε λοιπόν στο μυαλό σας, ότι η εν γένει συμπεριφορά μια κοινωνίας απέναντι στα ζώα είναι και αυτός δείκτης πολιτισμού.
