Γράφει ο Άγγελος Μοναχικός
Είναι σαν τον ανθό τον ζηλευτό που όλοι λαχταράμε, μα σα λιγάκι μαραθεί ούτε που τον κοιτάμε.
Είναι το χάδι του ηλιού σα γέρνει ακουμπάει, και ζεστασιά μυρωβολιάς μονίμως μας κερνάει.
Σαν αδυσώπητη χαρακιά που λείπει απο κάτι, σαν το κενό της αγκαλιάς που καρτερεί αγάπη.
Είναι η μέρα που θα ‘ρθει και δεν ξαναγυρνάει, είναι αυτή που πέρασε κι ακόμα μακριά σου, σαν τα ξανθά σου τα μαλλιά που πιάστηκα να ζήσω κι απ’ την πολύ μου δύναμη ξεχάστηκα ν’ αφήσω.
Είναι το χάδι της πλαγιάς που γέρνει με καμάρι κι όλη η πλάση της ματιάς στ’ ολόγιωμο φεγγάρι.
Νανούρισμα που τραγουδούν μέσα στα όνειρά μου, είναι ο καημός αγάπη μου που είσαι μακριά μου.
Σαν το γεράκι που ορθό χαζεύει όλο τον κάμπο, μα δεν πεινάει μόνο κοιτά που μοναχό του στέκει, είναι κι αυτό παρηγοριά μες τα δικά μου πρέπει.
Ειν’ το νερό που σα καυτό χαϊδεύει το κορμί μου, λυτρώνει έστω μια στιγμή την παγερή μου έννοια, μακάρι να ‘ ταν δυνατό να γαντζωθώ στα χτένια, στα χτένια που ξεμπλέκουνε τα όμορφα μαλλιά σου, και αιώνια να φυλακιστώ μέσα στην αγκαλιά σου.
Είναι το ρούχο που φορώ και δώρο από σένα, είναι η κούπα του καφέ που στέκει και κοιτάζει, κοιτάζει τώρα αδειανή και λιώνει από μαράζι.
Είναι τα χέρια τ’ αδειανά που μου μιλάν για κρύο, υπόσχεση μα δεν μιλώ ποτε για μας τους δύο.
Όσα κι αν γράψω δεν μπορώ κατά λέξης να φτάσω, να φτάσω μες τα χέρια σου και μονομιάς ν’ αρπάξω.
Ν’ αρπάξω μια σου αγκαλιά που χορτασμό δεν έχει, κι απ’ τα γλυκά τα χείλη σου τον παφλασμό κυμάτων, όλους τους πόνους τους κρυφούς και των γκρεμών τα πάθη.
Εκείνα που με έκαναν να λιώνω από αγάπη…
