Τη βλέπεις αυτήν την πόρτα; άνοιξέ την. Είναι η είσοδος για την καρδιά μου.
Έλα, μην κοντοστέκεσαι, μπες μέσα.
Θέλω να σου δείξω κάτι.
Να σας συστήσω, αυτή εδώ είναι η αγάπη μου.
Η αγάπη μου για σένα.
Δεν είχε όνομα, κι έτσι της έδωσα το δικό σου.
Την έχω καθισμένη πάνω σε ένα θρόνο, αέρινο κι ατσάλινο μαζί.
Την προσέχω, τη φροντίζω και την κανακεύω, κάθε μέρα, κάθε νύχτα.
Έλα, έλα.. πέρασε μέσα..
Θέλω να σου γνωρίσω και κάποιον άλλο.
Τούτος εδώ είναι ο έρωτάς μου.
Σου ανήκει κι αυτός ολοκληρωτικά.
Χαράζει παντού τριγύρω τα αρχικά σου, με ένα γλυκο μαχαίρι, αφήνοντας μικρές σταγόνες αίμα να κυλάνε στο στήθος μου.
Πονούσε ο έρωτάς μου και θρηνούσε..
Έκλαιγε την απουσία σου, εισέπνεε αέρα και έβγαζε πυρωμένα δάκρυα..
Σε έψαχνε μέσα στη βαθιά νύχτα, ουρλιάζοντας σαν το πληγωμένο ζώο..
Αναζητούσε το άγγιγμα, την ανάσα, τη μυρωδιά σου..
Και τότε, συνάντησε μέσα στο τραχύ δάσος της τρέλας μου.. την αγάπη.
Μπλέξανε τα δάχτυλά τους και ορκίστηκαν να σε βρούνε.
Να σε βρούνε για να σου δείξουν κάτι πολύτιμο..
Την αλήθεια τους.
Μάθε λοιπόν και πίστεψε, έρωτά μου ασύλληπτε κι αγάπη μου αγνή, πως είσαι εσύ, ο ένας μου, ο μόνος και ο μοναδικός.
Μάθε πως έσκαψα βαθιά, με τα χέρια μου μονάχα, ένα μονοπάτι που οδηγεί στην καρδιά μου.
Στην καρδιά μου, που πέτρωσε, άδεια από σένα.
Ένα μονοπάτι, που πάντα ήθελα μόνον εσύ να το πατάς.
Είμαι εκεί, στην άκρη του δρόμου.
Για σένα.
