Γράφει η Αναστασία Κακαβά
Ξυπνάς το πρωί και θέλεις κάτι να σου φτιάξει τη διάθεση και η μέρα να ξεκινήσει θετικά. Εκείνη είναι εκεί. Το μεσημέρι γυρνάς από τη δουλειά κουρασμένος, πιεσμένος και πιθανότατα συγχυσμένος κι αναζητάς ένα νοητό καταφύγιο, μια διαφυγή, τότε εκείνη είναι πάλι εκεί.
Το βράδυ πριν ξαπλώσεις τα προβλήματα κατακλύζουν το μυαλό σου που θέλει απεγνωσμένα να απαλλαγεί από κάθε βάρος και να αφεθεί στον γλυκό ύπνο και πάλι εκείνη είναι εκεί. Ίσως να έχεις καταλάβει ποια εννοώ, ίσως όχι.
Μα φυσικά κι εννοώ τη ΜΟΥΣΙΚΗ. Άπειρα είδη, διαφορετικά ακούσματα, καλλιτέχνες που με τη φωνή ή την κιθάρα τους σε ταξιδεύουν στο λεπτό! Είναι η φίλη που δεν θα σε προδώσει ποτέ, η ερωμένη που θα είναι πάντα εκεί, η αγκαλιά που πάντα θα σε ζεσταίνει.
Βάζεις τα ακουστικά κι όλα χάνονται από γύρω σου. Είσαι μόνος αλλά δεν νιώθεις μοναξιά παρά μια περίεργη γαλήνη. Αφήνεσαι στο γλυκό της άγγιγμα, ξεχνάς τον κόσμο για λίγο κι είσαι εσύ και η ψυχή σου, επιτέλους μόνοι σας.
Όπως και να νιώθεις, χαρούμενος, λυπημένος, απογοητευμένος, βαριεστημένος, υπάρχει η κατάλληλη μουσική για να ακούσεις. Είναι μαγικός ο τρόπος που προσαρμόζεται σε κάθε περίσταση, ταιριάζει σε κάθε ξεχωριστή στιγμή, κουμπώνει ιδανικά στην καρδιά και στο μυαλό σου.
Έχεις το «αγαπημένο σου τραγούδι» ή εκείνο το τραγούδι που σου θυμίζει το σχολείο, μια εκδρομή ή ένα πρόσωπο. Ύστερα σε πιο ιδιαίτερη θέση ίσως να έχεις «το τραγούδι σας» που σου θυμίζει τον αγαπημένο σου ή αυτό που παλεύεις να ξεχάσεις μαζί με εκείνον.
Μπροστά στη μουσική είσαι πάντα ο εαυτός σου και δεν μπορείς να της πεις ψέματα · από τη στιγμή που διάλεξες το κομμάτι από τη λίστα έχει καταλάβει πώς είσαι και τι ζητάς από εκείνη. Δεν μπορείς να της κρυφτείς, ίσως να σε ξέρει καλύτερα από τον καθένα, ίσως κι από σένα τον ίδιο!
Κάθε νότα, κάθε στίχος, σκαλίζει κάποιο κρυφό νόημα και εισχωρεί στις πιο μύχιες κι ανομολόγητες σκέψεις σου. Πολλές φορές αισθάνεσαι πως ο μόνος τρόπος να εκφραστείς είναι αφιερώνοντας ένα μουσικό κομμάτι σωστά; Μα η μουσική ξέρει τι να πει και πότε να το πει. Είναι σαν καλά σκηνοθετημένη σκηνή του κινηματογράφου με άρτιο σενάριο, παίζεται από έναν αλλά αφορά πολλούς.
«Όταν βγάζω τα ακουστικά ο κόσμος μαυρίζει ξανά» διαβάζω κάπου και ταυτίζομαι απόλυτα. Σαν βγάλεις τα ακουστικά γυρνάς πίσω στην πραγματικότητα, νιώθεις πως κάτι λείπει, η μουσική υπόκρουση τα έκανε όλα να φαίνονται πιο όμορφα, αλλά δεν ανησυχείς γιατί σε λίγο θα γυρίσεις ξανά σε αυτό το δώρο του Θεού! Άνοιξε τώρα το ραδιόφωνό σου κι όλα θα φτιάξουν, στο υπόσχομαι!
