Γράφει η Δωροθέα Σαμαρά
Ο έχων δύο χιτώνες, δίνει τον έναν. Αυτό διδάχθηκα από παιδί και πάντα μοιραζόμουν. Στην αρχή, ό,τι υπήρχε σε πλεόνασμα. Μετά, έδινα ακόμη και τα λίγα μου. Σιγά – σιγά, μέχρι κι εκείνα που δεν έφταναν για μένα. Στο τέλος, εμένα!
Τα πιο γλυκά κομμάτια μου. Ξέρεις, εκείνα τα σοκολατένια! Έτσι! Απλά, για να έχω τη χαρά να μας βλέπω να γλείφουμε μαζί τα δάχτυλά μας!
Τα πιο όμορφα αγριολούλουδα που μάζεψα για μένα, τα θυμάσαι; Τα χάρισα στο δρόμο σε όποιον χαμογελούσε και γέμισα το βάζο μου με τα χαμόγελά τους! Έπειτα, μοίρασα όνειρα και θύμησες. Πάνω σε καραβάκια χάρτινα τα έβαλα και τα ταξίδεψα σε κρυστάλλινα νερά. Να τα κοιτούν τα μάτια μας, να σαλπάρουν τα όνειρά μας.
Μέχρι και τα ρούχα της ψυχής μου μοιράστηκα. Κι ας μην είχα άλλα. Απλά, γιατί είδα κάποιους να κρυώνουν. Γιατί τους είδα κουρελήδες και ημίγυμνους, να κουλουριάζονται στα σκοτεινά σοκάκια.
Κι ύστερα πια, δεν έμεινε κάτι να μοιραστώ. Παρά μόνο εμένα! Ένα μυαλό, μία καρδιά, μία ψυχή, ένα κορμί. Και σε όσους μου είπανε:”πεινάω”, μπροστά τους στάθηκα κι είπα :”έλα, διάλεξε και πάρε. Θες μυαλό; Πάρε μυαλο. Θες καρδιά; Πάρε καρδιά. Θες κορμί; Έλα και πάρε το κορμί. Μόνο ψυχή μην πάρεις. Αυτήν ασ’τηνε για εμένα”!
