Γράφει η Νάνσυ Δημητρακοπούλου
Δε νιώθω πια αγάπη για σένα, αλλά ούτε και μίσος. Όσο κι αν σου φαίνεται περίεργο. Το μόνο που αισθάνομαι είναι απογοήτευση. Απογοήτευση και λύπη. Δύο συναισθήματα συνδεδεμένα άρρηκτα μεταξύ τους. Πίστεψα σε σένα, σου είχα τυφλή εμπιστοσύνη κι εσύ με πρόδωσες με τον χειρότερο τρόπο. Τόσο καιρό έπαιζες μαζί μου κι εγώ σου άφηνα τα περιθώρια να το κάνεις ανενόχλητος, μόνο και μόνο γιατί σε αγαπούσα. Αλλά δεν το άξιζες. Τίποτα από όσα έκανα για σένα δεν άξιζες.
Έλεγες λόγια πολλά, ωραία λόγια, πιστευτά, που τελικά αποδείχτηκαν φθηνά. Δεν ήσουν αυτός που με έκανες να πιστεύω ότι είσαι. Ήσουν τελείως διαφορετικός, ένας ψεύτης, που το μόνο που ήθελε πραγματικά ήταν να περνάει το δικό του. Δε σε ένοιαζε πως νιώθω εγώ, αν καταπατούσες τα αισθήματα μου, αν με πονούσες. Σου αρκούσε να περνάς εσύ καλά με όποιο τίμημα. Σε είχα πολύ ψηλά, αλλά τελικά αγόρι μου αποδείχτηκες πολύ λίγος. Έπεσες στα μάτια μου κι έφτασες στον πάτο. Το παιχνίδι τελείωσε για σένα.
Δε σε αναγνωρίζω πια. Δεν είσαι αυτός που ερωτεύτηκα. Είσαι ένας ξένος. Τώρα πια το κατάλαβα. Η συμπεριφορά σου αυτό απέδειξε. Η συμπεριφορά σου και οι πράξεις σου. Δεν πίστεψες ποτέ σε μένα και σε αυτά που είχα να σου δώσω. Δεν πίστεψες σε μας και σε όλα αυτά που θα μπορούσαμε να χτίσουμε μαζί, οι δυο μας. Είχα δίκιο όταν σου έλεγα ότι η σκέψη σου ταξιδεύει αλλού και η καρδιά σου ανήκει σε άλλη. Ορκιζόσουν ότι δεν ισχύει κάτι τέτοιο και με έβγαζες συνέχεια ψεύτρα και τελικά είχα δίκιο.
Δε φταις εσύ. Εγώ φταίω για όλα. Μέσα μου ένιωθα πως με χρησιμοποιούσες, αλλά το ρίσκαρα, γιατί ήθελα όσο τίποτα άλλο στον κόσμο να είμαστε μαζί. Αποφάσισα να παίξω με τη φωτιά και στο τέλος κάηκα. Και τώρα είμαι εδώ μόνη μου, με την καρδιά μου χίλια κομμάτια και τη ψυχή μου μαυρισμένη. Έκανες τις επιλογές σου, λίγο αργά βέβαια, αλλά τις έκανες, αφού πρώτα με διέλυσες. Δεν πειράζει αγάπη μου, εσύ να είσαι καλά. Εγώ σε συγχωρώ, αλλά όταν καταλάβεις τι έκανες και τι έχασες, μην μπεις στον κόπο να με ψάξεις. Για μένα έχεις τελειώσει.
