Γράφει ο GA.NF
Φτιάχνεις ένα κάστρο στην παραλία.
Ένα κάστρο με άμμο κι έρχεται μια παρέα από παιδιά.
Πάνω στο παιχνίδι τους, σου το γκρεμίζει.
Το κοιτάς, κι είναι σαν να σου λένε “σταμάτα να πιστεύεις σε παραμύθια, φτιάξε τη ζωή σου, εκεί που ανήκεις, μέσα στο κύμα”
Δεν χρειάζονται κάστρα, δεν χρειάζεται τίποτα που να μην είσαι.
Χρειάζεται μόνο θάλασσα κι αέρας.
Ναι, θάλασσα κι άερα, μόνο.
Μην ξεχάσεις όμως ότι αν δεν υπήρχαν τα παιδιά να σου γκρεμίσουν το παραμυθένιο κάστρο, δεν θα μπορούσες ποτέ να γίνεις κύμα..
