Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Δεν είναι ο έρωτας για τα δόντια όλων σου λέω.
Δεν μπορείς να μιλάς για έρωτα με κανόνες, με όρους και συμφωνίες.
Δεν μπορείς να εννοείς τον έρωτα όταν τον χαρακτηρίζεις σαν παιχνίδι.
Όχι. Δεν είναι για τα δόντια σου ο έρωτας αν δεν μπορείς να μείνεις με γυμνή ψυχή μπροστά του και να τον κοιτάξεις κατάματα.
Δεν μπορείς να τον υποτιμάς και να του λες πως έχει ανάγκη από κυνηγητά, κρυφτά και τερτίπια.
Τίποτα από αυτά δεν θέλει ο έρωτας.
Ένα “σε θέλω” κι ένα “μου λείπεις” και τα έχεις πει όλα.
Μια ματιά, ένα άγγιγμα, ένα φιλί και τα έχεις νιώσει όλα.
Μην τον υποτιμάς τον έρωτα. Μην τον μικραίνεις επειδή δεν τολμάς να σταθείς μπροστά στην αλήθεια του.
Ο έρωτας έχει μέσα του την ένταση, τον πόθο, το πάθος, την ζήλια, την διεκδίκηση, μα πάνω από όλα, ξέρει να τα ενώνει όλα αυτά ακόμα και μέσα σε μια σιωπή.
Δεν του χρειάζονται λέξεις.
Του αρκούν οι ανάσες που συγχρονίζονται και γίνονται υποσχέσεις.
Του αρκούν τα αγγίγματα που χαράζουν.
Όχι. Δεν είναι για τα δόντια σου ο έρωτας όταν τον χρησιμοποιείς.
Όταν τον κάνεις μικρό και φτηνό χαραμίζοντάς των μεταξύ εγωισμού και περηφάνειας.
Ο έρωτας είναι ταπεινός γιατί είναι γενναίος. Είναι ολόκληρος, ακέραιος και τα σαρώνει όλα στο πέρασμά του.
Ναι, ο έρωτας είναι εκείνος που μπορεί να σε σπάσει σε χίλια κομμάτια, μόνο και μόνο για να έρθει, να πιάσει ένα ένα τα κομμάτια σου και να τα κολλήσει από την αρχή.
Ναι, ο έρωτας δεν είναι για τους πολλούς.
Είναι για εκείνους που δεν φοβούνται να τσαλακωθούν, να γδαρθούν, να γεμίσουν σημάδια και στο τέλος να λυτρωθούν μέσα του.
Ναι, ο έρωτας είναι εκείνος που θα μείνει. Είναι εκείνος που θα θελήσεις να μάθεις μαζί του την ζωή από την αρχή. Που θα κολλήσεις τα κομμάτια του ξανά και ξανά.
Εσύ.
Μόνο.
Απλά.
