Γράφει η Άντζελα Καμπέρου
Δεν είδα, δεν άκουσα, δεν μίλησα.
Το τρίπτυχο της καταστροφής. Αυτή η μάστιγα πλήττει σχεδόν όλα τα σχολεία (και μη) ανά την υφήλιο. Δεν είδα. Δεν είδα τον συμμαθητή μου ή την συμμαθήτριά μου να πειράζουν κάποιον άλλο. Δεν άκουσα. Δεν άκουσα τις φήμες ότι το παιδί έκλαιγε γιατί το έβριζαν στο διάδρομο του σχολείου. Δεν μίλησα. Δεν μίλησα σε κάποιον καθηγητή ή σε κάποιον υπεύθυνο για όλα τα παραπάνω γιατί δεν με αφορά.
Δεν με αφορά. Τέταρτο κομμάτι που συνεισφέρει στην διάδοση ενός φαινομένου το οποίο είναι ικανό να αφήσει ψυχικά αλλά και σωματικά τραύματα σε κάθε παιδί. Τραύματα που δεν μπορούν να διορθωθούν με ένα απλό συγγνώμη, με έναν απλό επίδεσμο. Η παρενόχληση, οποιουδήποτε είδους, σε ένα παιδί αφήνει ανεξίτηλα σημάδια στην ψυχούλα του.
“Σπυριάρα, χοντρή, αγελάδα, βαρέλω” ήταν κάποια από τα πολύ όμορφα κοσμητικά επίθετα που άκουσα τα χρόνια του δημοτικού και ακόμη δεν τα έχω ξεχάσει. Και ούτε πρόκειται. Χαράχτηκαν στη μνήμη μου με τρόπο τέτοιο που όσα χρόνια κι αν περάσουν θα με συντροφεύουν. Πολλοί ήξεραν για αυτά, κανείς δεν έκανε τίποτα. Πολλοί ήθελαν να βοηθήσουν αλλά στο τέλος κλείστηκαν στο καβούκι τους από φόβο μήπως βιώσουν τα ίδια.
Δεν είδα, δεν άκουσα, δεν μίλησα. Σταμάτα πια να κάνεις πως δεν είδες, πως δεν άκουσες σταμάτα να γίνεσαι συνένοχος με το να μην μιλάς. Μην μένεις αμέτοχος σε κάτι που μπορεί να τραυματίσει μια αθώα ψυχούλα ανεπανόρθωτα.
Είναι τρυφερές αυτές οι ηλικίες, αθώες, γλυκές και στιγματίζονται εύκολα. Βάφονται με μαύρες κηλίδες από κάποιους άλλους απλά και μόνο λόγω μίας ιδιαιτερότητας. Άνοιξε το στόμα σου και μίλα.
Δεν είδα, δεν άκουσα, δεν μίλησα. Θες να βοηθήσεις και σιωπάς. Πως θα βοηθήσεις έτσι; Ξέρεις πόσα παιδάκια θέλουν να φωνάξουν με όση δύναμη έχουν για να βρουν έστω ένα μικρό στήριγμα σε όλο αυτό που περνάνε; Ξέρεις πως εσύ, εγώ, όλοι μας που ξέρουμε και δεν μιλάμε συμβάλλουμε στην παρενόχληση αυτού του παιδιού;
Ένα παιδί δεν είναι σε θέση να αντιμετωπίσει τα σκληρά λόγια που πέφτουν πάνω του σαν πέτρες, δεν έχει την ωριμότητα, την λογική αλλά ούτε και τις γνώσεις να αποκρούσει τέτοιου είδους συμπεριφορές. Και εμείς, που ξέρουμε πλέον υποτίθεται, σε μία χώρα που παιδιά δολοφονούνται από θήτες, σε μία χώρα που μέχρι και νόμος θεσπίστηκε για όσους παρενοχλούν κλείνουμε τα μάτια, σφραγίζουμε τα αυτιά μας και σφυρίζουμε αδιάφορα.
Για πόσο όμως;
Πόσα παιδάκια πρέπει να υποστούν αυτό το μαρτύριο, γιατί για μαρτύριο πρόκειται, πόσα παιδάκια πρέπει να αποκτήσουν θέματα αυτοπεποίθησης και κατάθλιψης για να ευαισθητοποιηθούμε όλοι εμείς οι υπόλοιποι; Αν δεν ξέρεις να το αντιμετωπίσεις απευθύνσου σε κάποιον ειδικό που θα ξέρει τον τρόπο. Που θα μπορέσει να σε βοηθήσει για να βοηθήσεις και εσύ με τη σειρά σου το παιδί σου, τον μαθητή σου, τον φίλο σου, τον γνωστό σου ακόμα και τον ίδιο τον θήτη.
Για όλα υπάρχουν λύσεις όταν τα αυτιά μας και τα μάτια μας είναι ανοιχτά και το στόμα μας έτοιμο να μιλήσει και να υπερασπιστεί όλους όσους δεν έχουν το κουράγιο να υπερασπίσουν τον εαυτό τους.
Δες, άκου και μίλα επιτέλους, πολλά μπορούν να αλλάξουν αν πρώτοι από όλους αλλάξουμε εμείς οι ίδιοι!
