Γράφει η Νόνη Διολή
‘Όταν σου κάθεται η στραβή, η αναποδιά, η “γιατί σε μένα ρε γαμώτο” στεναχωριέσαι, σιχτιρίζεις, βρίζεις και απελπίζεσαι. Ανθρώπινη και λογική αντίδραση. Όμως όσο και να χτυπηθείς, όσο και να κλάψεις, όσο και να βρίσεις το πρόβλημα θα παραμείνει εκεί, να σε κοιτάει κατάματα και να ευχαριστιέται που σε λυγίζει.
Ποια λοιπόν η επιλογή σου; “Fuck it, Cry your heart out. Then fuck it some more” που λέει και ο Bukowski.
Με άλλα λόγια πιάσε τη στραβή σου από τον λαιμό, βαλ’ την κάτω και ξεκίνα καταρχάς να την εκλογικεύεις. Ναι τι νόμιζες ότι θα σου πω να κάνεις, να την σκίσεις κομματάκια και να την πετάξεις στον κάλαθο τω αχρήστων; Να την κλωτσήσεις μακριά σου και μετά να την αγνοήσεις; Όχι. Δεν την λύνεις έτσι την άσκηση.
Βαλ’ την λοιπόν κάτω την αναποδιά σου και δες ποιες είναι οι επιλογές σου και οι εναλλακτικές σου, ποια τα υπέρ και τα κατά της μίας και της άλλης λύσης. Και αν νομίζεις πως δεν μπορείς να το κάνεις εσύ και ο εαυτός σου αρνείται και δεν σε βοηθά, βρες κάποιον φίλο ή κοντινό σου άνθρωπο, κάποιον που να έχεις θάρρος να προσεγγίσεις και να μιλήσεις να σε βοηθήσει να ξεθολώσει το μυαλό σου. Και μη μου πεις δεν έχεις κανέναν και κανείς δεν νοιάζεται, πάντα υπάρχει κάποιος που νοιάζεται και τις περισσότερες φορές είναι εκεί μπροστά στα μάτια σου και ας αποφεύγεις να τον δεις. Δες τον και πλησίασε τον θα εκπλαγείς ευχάριστα με την αντίδραση του, να το θυμάσαι που στο λέω.
Μίλα λοιπόν, μίλα και μην απελπίζεσαι και μην το βάζεις κάτω. Μην περιμένεις βέβαια αυτός ο κάποιος να σου λύσει το δικό σου πρόβλημα, δεν πρέπει και δεν θέλεις να το κάνει αυτός για σένα. Μόνος σου θα προχωρήσεις μόνος σου θα βάλεις κάτω την “γιατί σ εμένα ρε γαμώτο” σου και θα βρεις τον τρόπο να την αντιμετωπίσεις.
Μόνο μην διανοηθείς να παραδοθείς αμαχητί, μην το βάλεις κάτω και μην απελπιστείς. Είπαμε, “Fuck it, Cry your heart out. Then fuck it some more”.
