Γράφει η Άντζελα Καμπέρου
Κρύσταλλο είναι η εμπιστοσύνη, κρύσταλλο που γίνεται χιλιάδες κομμάτια τόσο εύκολα και τόσο απλά. Ακόμα και με την πιο απαλή κίνηση αυτή μπορεί να σπάσει και να σε κόψει.
Λεπτό γυαλί που περιμένει την επόμενη απότομη κίνηση για να γίνει θρύψαλα. Περιμένει πότε θα το κακομεταχειριστείς για να γυρίσει αυτό με τη σειρά του να σε πληγώσει.
Κλωστή που σιγά σιγά διαλύεται και οι αντοχές της σπάνε, όπως οι ίνες που την κρατάνε ενωμένη. Σπάει κάθε τόσο με κάθε μικρό ή μεγάλο στραβοπάτημα.
Λεπτά όρια ανοχής έχει η εμπιστοσύνη, και όπως το γυαλί έτσι κι αυτή αν ραγίσει μια φορά δεν ξανακολλάει.
Κι όμως, κι εγώ κι εσύ και όλοι μας αφήνουμε ανθρώπους να πιάνουν στα χέρια τους αυτό το πολύτιμο κρύσταλλο και να το κάνουν δυο κομμάτια με μία κίνηση.
Τους αφήνουμε να πιάσουν το ποτήρι και να το πετάξουν στο πάτωμα με τόση δύναμη ούτως ώστε να μην φαίνεται ίχνος από το πως ήταν πριν το ποτήρι.
Τους επιτρέπουμε να πιάσουν το ψαλίδι και τους κρατάμε τεντωμένη την κλωστή αυτή για να κόψουν πιο εύκολα.
Εμπιστευόμαστε στα χέρια τους πράγματα ανεκτίμητα και τους αφήνουμε να τα σπάνε και να τα καταστρέφουν.
Λεπτά τα όρια ανοχής της εμπιστοσύνης. Με μία απλή κίνηση όλος σου ο κόσμος μπορεί να διαλυθεί. Μπορεί να γίνει μικρά μικρά κομμάτια και εσύ να προσπαθείς να τα μαζέψεις ένα ένα κόβοντας τα χέρια σου και γεμίζοντας αίμα από τις πληγές σου.
Μία στιγμή αρκεί για να γκρεμιστεί κάτι το οποίο χτιζόταν χρόνια. Ένα στραβοπάτημα αρκεί για να διαλυθούν τα πάντα και να γίνουν σμπαράλια μέσα σε δευτερόλεπτα.
Όλος μας ο κόσμος, μία γυάλινη ουτοπία, που με το παραμικρό τράνταγμα μπορεί να σπάσει σε χιλιάδες μικρά κομματάκια.
Σπάνια ξέρεις αν τα χέρια που θα εμπιστευτείς αυτή σου την ουτοπία είναι κατάλληλα για να την κρατήσουν ασφαλή. Κι όμως κάθε φορά, κολλάς στα σπασμένα κομμάτια της και τα εναποθέτεις σε άλλα χέρια, διαφορετικά κάθε φορά, ψάχνοντας να βρεις αυτό το ένα ζευγάρι χέρια που θα την κρατήσει με τόση ευλάβεια όπως κρατάει την δική του ουτοπία.
Μέχρι τότε, μπαλώνεις τις πληγές σου, κρύβεις τον πόνο σου, κολλάς τα κομμάτια σου και φυλάς την ουτοπία σου όσο καλύτερα μπορείς.
